مبنای ارتباط دعاوی و اثر آن بر گستره مفهوم ارتباط در حقوق ایران و فرانسه

این پژوهش به واکاوی مبانی دعوای مرتبط و طاری و تاثیر این مبانی بر تعریف و گستره مفهوم «ارتباط» می پردازد. پرسش محوری مقاله این است که آیا دو مبنای مشهور جلوگیری از تکرار و تجدید دعوا و جلوگیری از صدور آرای متعارض می توانند فلسفه وجودی دعاوی مرتبط را به نحو کامل توجیه کنند؟ علاوه بر این، آیا مبانی مکملی مانند «قضاوت شایسته» و توانمندسازی دادگاه در حل وفصل جامع اختلاف، می تواند به تبیین دقیق تری از اهداف این نهاد بینجامد و چگونه پذیرش هر مبنا بر تعریف «ارتباط» به ویژه تمایز میان «وحدت منشا» و «ارتباط کامل» اثر می گذارد. نتیجه آن که تعریف ارتباط بین دعواها بر پایه پذیرش هر معیار متفاوت می باشد. بر پایه جلوگیری از صدور آرای تکرار دعوا، مفهوم ارتباط میان دعواها به مفهوم امر مطروحه فرو کاسته می شود و بر پایه مبنای جلوگیری از صدور آرای متعارض تعریف آن مضیق خواهد بود در حالی که اگر مبنای قضاوت شایسته و نیز معیار توانمدسازی دادگاه در حل و فصل بهتر و سریع تر پذیرفته شود تعریف وسیعتری از ارتباط میان پرونده ها خواهیم داشت. گسترده ترین تعریف هنگامی خواهد بود که همچون حقوق انگلستان برای پیوند دعواهای مرتبط، اشخاص ملاک عمل قرار گیرند و نه ادعاها.

کلیدواژه ها:

دعوای طاری ، دعوای مرتبط ، ارتباط کامل ، وحدت منشاء