تاثیر کیفیت حکمرانی داخلی بر الگوهای رفتاری جمهوری اسلامی ایران در روابط بین الملل؛ الزامات و پیامدها

حکمرانی مطلوب به عنوان شاخصی کارآمدی نظام سیاسی، نقش مهمی برای شکل دهی به رفتار دولت ها دارد. کیفیت حکمرانی داخلی از طریق مولفه هایی مانند شفافیت، پاسخ گویی، کارآمدی و حاکمیت قانون، می تواند جهت گیری سیاست خارجی کشورها را تحت تاثیر قرار دهد. هدف پژوهش، تبیین تاثیر کیفیت حکمرانی داخلی بر الگوهای رفتاری جمهوری اسلامی ایران در روابط بین الملل است. پرسش این است که کیفیت حکمرانی داخلی چگونه بر نحوه کنشگری ایران در عرصه بین المللی تاثیر می گذارد. فرضیه پژوهش بیان می کند که ارتقای کارآمدی، شفافیت و انسجام نهادی، رفتار بین المللی ایران را به سوی تعامل گرایی، پیش بینی پذیری و افزایش قدرت نرم سوق می دهد. پژوهش با روش توصیفی‎ تحلیلی و تلفیق نظریه حکمرانی خوب و واقع گرایی نئوکلاسیک انجام شده است. یافته ها نشان می دهد ضعف حکمرانی داخلی موجب افزایش نااطمینانی در سیاست خارجی، کاهش انسجام تصمیم گیری و تضعیف تصویر بین المللی کشور می شود. در مقابل، ارتقای شاخص های حکمرانی خوب، اعتماد بین المللی و تعاملات دیپلماتیک را افزایش می دهد. انسجام نهادی و کارآمدی مدیریتی هزینه های سیاست خارجی را کاهش داده و شفافیت و پاسخ گویی، دیپلماسی عمومی و مشروعیت بین المللی را تقویت می کنند. بنابراین، بهبود حکمرانی داخلی، جایگاه بین المللی ایران را ارتقا داده و زمینه کنشگری موثرتر آن در نظام جهانی را فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

حکمرانی مطلوب ، سیاست خارجی ، جمهوری اسلامی ایران ، روابط بین الملل ، قدرت نرم