تبیین انتقادی نقش الگوریتم های هوش مصنوعی بر مشارکت سیاسی با تاکید بر پلتفرم های رسانه ای

ظهور هوش مصنوعی و فراگیری الگوریتم های پیشنهاددهنده در پلتفرم های رسانه ای، پارادایم های سنتی مشارکت سیاسی را با چالش مواجه کرده است. این مقاله با روش توصیفی- تحلیلی و رویکردی انتقادی، به دنبال تبیین نقش واسطه گرانه و ساختاری الگوریتم های هوش مصنوعی در تغییر ماهیت کنشگری سیاسی شهروندان است. پرسش اصلی این است که چگونه معماری فنی رسانه های اجتماعی، با اولویت بخشی به داده های شخصی سازی شده و منطق اقتصاد توجه، مشارکت سیاسی را از سطح کنش آگاهانه و عقلانی به سمت کنش های واکنشی، هیجانی و مهندسی شده هدایت می کند. الگوریتم ها به عنوان کنشگران سیاسی پنهان، ساختار ادراکی شهروندان را بازتنظیم کرده و بنیان های عقلانیت ارتباطی و فضای عمومی را فرسایش می دهند. نتایج نشان می دهد که مشارکت سیاسی در عصر الگوریتمیک دچار پارادوکسی کمی-کیفی یعنی افزایش چشمگیر تعاملات، لیکن کاهش عمیق کیفیت، نمایندگی و مشروعیت کنش سیاسی شده است. بنابراین، مسئولیت پذیری پلتفرم ها در قبال الگوریتم های تاثیرگذار بر افکار عمومی، باید به عنوان یک اصل بنیادین در حکمرانی دیجیتال مردم سالار نهادینه شود تا بتوان عاملیت سیاسی شهروندان را در برابر قدرت محاسباتی بازپس گرفت.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، الگوریتم های رسانه ای ، مشارکت سیاسی ، حکمرانی الگوریتم