<span lang="FA">بررسی مشارکت پایدار فراغتی زنان بر پایه فعالیت های بدنی در فضاهای سبز شهری: نقش اوقات فراغت جدی، برجستگی هویت فراغتی و دلبستگی مکانی

هدف اصلی پژوهش، بررسی مشارکت پایدار فراغتی زنان در فعالیت های بدنی در فضاهای سبز شهری، بر پایه نقش اوقات فراغت جدی، برجستگی هویت فراغتی و دلبستگی مکانی بود. این پژوهش با رویکرد کمی انجام شد. جامعه آماری شامل زنان بیشتر از ۱۸ سالی بود که حداقل یک سال سابقه مشارکت در فعالیت های ورزشی بدنی در پارک ها و فضاهای سبز تهران داشتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد اوقات فراغت جدی اقتباس شده از گولد و همکاران (۲۰۰۸)، پرسشنامه دلبستگی مکانی وایگار (۲۰۲۱)، پرسشنامه برجستگی هویت فراغتی براساس چارچوب برناردو و پالما (۲۰۱۳) و پرسشنامه محقق ساخته برای سنجش مشارکت پایدار بود. سوالات پرسشنامه شامل ۲۴ گویه با مقیاس پنج درجه ای لیکرت بود. یافته ها نشان داد که اوقات فراغت جدی تاثیر مثبت و معناداری بر مشارکت پایدار (۲۰۳/۰) ۶۸/۲، برجستگی هویتی (۳۷۲/۰) ۱۸/۶ و دلبستگی مکانی (۴۹۶/۰) ۵۶/۹ داشت. برجستگی هویت فراغتی و دلبستگی مکانی نیز تاثیر مثبت و معناداری بر مشارکت پایدار فراغتی زنان داشتند. یافته های پژوهش نشان می دهد که مشارکت پایدار زنان در فعالیت های بدنی در فضاهای سبز شهری تهران در قالب الگوی سه گانه شامل اوقات فراغت جدی، برجستگی هویت فراغتی و دلبستگی مکانی، تبیین شدنی است. این سازوکارها به ترتیب تجربه را هدفمند، هویت را تثبیت و پیوند با مکان را پایدار می کنند و در تعامل با شرایط محیطی و اجتماعی، استمرار حضور را از سطح دسترسی به سطح مشارکت پایدار ارتقا می دهند.

کلیدواژه ها:

فعالیت جسمانی ، اوقات فراغت جدی ، فضاهای شهری ، فراغت زنان