<span lang="FA"> <span lang="AR-SA">هوش مصنوعی و تولید زبان: بررسی پیامدهای متن های تولیدشده توسط هوش مصنوعی بر ادبیات، روزنامه نگاری و ارتباطات راهبردی

هوش مصنوعی با پیشرفت های چشمگیر در پردازش زبان طبیعی و معماری هایی نظیر ترانسفورمر، به نیرویی دگرگون کننده در تولید زبان تبدیل شده است. این مقاله با اتخاذ رویکردی کیفی و بهره گیری از تحلیل تماتیک داده های ثانویه (شامل مقالات همتا-داوری شده، کتاب ها، گزارش های صنعتی منتشرشده بین ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۳)، پیامدهای متن های تولیدشده توسط هوش مصنوعی را در سه حوزه ادبیات، روزنامه نگاری و ارتباطات راهبردی بررسی می کند. چارچوب نظری پژوهش بر تلفیق دو دیدگاه «فراانسان گرایی» و «بوم شناسی رسانه» استوار است تا خلاقیت مشارکتی انسان-ماشین و بازپیکربندی نظام های ارتباطی توامان تحلیل شوند. یافته ها نشان می دهد که هوش مصنوعی هویتی دوگانه دارد: از یک سو با امکان پذیر کردن نویسندگی مشارکتی، خودکارسازی گزارش های خبری و بازاریابی فوق شخصی شده، شیوه های سنتی را برهم می زند و نوآوری می آفریند. از سوی دیگر، چالش های اخلاقی و عملی چشمگیری نظیر ابهام در نویسندگی و مالکیت فکری، سوگیری الگوریتمی، تهدید اعتماد عمومی و گسترش اطلاعات نادرست (از جمله متن های جعلی عمیق) را پیش می کشد. سه الگوی فرابخشی «کشمکش میان کارایی و اصالت»، «تسلط همکاری ترکیبی انسان-هوش مصنوعی» و «شکاف های نظارتی» بر ضرورت رویکردی متعادل تاکید می ورزند که در آن به روزرسانی چارچوب های حقوقی و اخلاقی، شفافیت الگوریتم ها و نظارت انسانی در اولویت قرار گیرند. پژوهش نتیجه می گیرد که میراث نهایی هوش مصنوعی در تولید زبان نه به خودی فناوری، بلکه به چگونگی آشتی نوآوری با پاسخگویی و اصالت انسانی بستگی دارد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، متن های تولیدشده توسط هوش مصنوعی ، ادبیات ، روزنامه نگاری ، ارتباطات راهبردی ، فراانسان گرایی ، بوم شناسی رسانه ، سوگیری الگوریتمی