پداگوژی دانشگاهی: دیالکتیک نظر و عمل

هدف: هدف این مقاله، بررسی کتاب «پداگوژی دانشگاهی: دیالکتیک نظر و عمل» نوشته دکتر محمد یمنی دوزی سرخابی و تبیین اهمیت مفاهیم آن برای آموزش عالی ایران است. این اثر با تاکید بر رابطه دیالکتیکی میان نظر و عمل، پیچیدگی موقعیت های یادگیری، تنوع کنشگران آموزشی، میان رشته ای بودن پداگوژی دانشگاهی و ضرورت خودتامل پذیری، دانشگاه را به مثابه اکوسیستمی پویا و پیچیده موردتوجه قرار می دهد و رویکردی انتقادی به مسائل آموزش عالی ارائه می کند. روش: در این مقاله، ساختار، مضامین و ایده های محوری کتاب بررسی شده و برای روشن تر شدن دلالت های نظری و عملی آن، از کتاب «آموزش عالی به کجا می رود؟» به عنوان منبعی مکمل برای طرح برخی از چالش های آموزش عالی ایران بهره گرفته شده است. بدین ترتیب، ظرفیت مفاهیم مطرح شده در کتاب «پداگوژی دانشگاهی» برای فهم و بازاندیشی در مسائل آموزش عالی مورد بحث قرار گرفته است. نتیجه: یافته های مقاله نشان می دهد که مفاهیم مطرح شده در کتاب «پداگوژی دانشگاهی» از ظرفیت قابل توجهی برای تبیین و مواجهه با برخی از مسائل بنیادین آموزش عالی ایران برخوردارند. بر این اساس، تاکید کتاب بر پیچیدگی نظام دانشگاهی و خودتامل پذیری کنشگران می تواند زمینه نقد پارادایم کمی گرایی و حرکت به سوی کیفیت محوری را فراهم سازد. همچنین، ایده دیالکتیک نظر و عمل و پیوند آموزش، پژوهش و مسائل واقعی جامعه، ظرفیت بازاندیشی در گسست میان دانشگاه و جامعه را فراهم می آورد. افزون بر این، تاکید کتاب بر تعامل فرهنگ تخصصی و فرهنگ عمومی، می تواند در تربیت دانش آموختگانی مسئول، نقاد و آگاه به مسائل اجتماعی موثر باشد. در کنار این نقاط قوت، پیچیدگی مفهومی و تراکم زبانی کتاب از جمله محدودیت هایی است که می تواند استفاده از آن را برای برخی مخاطبان دشوار سازد. در مجموع، این اثر را می توان از جمله معدود آثار فارسی که به طور متمرکز به پداگوژی دانشگاهی پرداخته است، دانست که با رویکردی نظام مند، افق هایی نظری و عملی برای فهم و ارتقای کیفیت آموزش عالی ایران ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

University Pedagogy ، Self-Reflexivity ، Quantitative Orientation ، University–Labor Market Gap ، پداگوژی دانشگاهی ، خودتامل پذیری ، کمی گرایی ، جدایی دانشگاه و بازار کار