امنیت زیست محیطی مهم ترین بعد از امنیت فراگیر ملی

امنیت (Security)، وضعیتی است که در پرتوی آن، فرد و جامعه، خود را در برابر هرگونه آسیب، به صورت مطمئن، دائمی و پایدار، مصون و ایمن احساس می کند و به واسطه آن، سایر نیازهایش نیز فراهم می شود. تا اواخر دهه ۱۹۸۰ «قدرت نظامی» را منشا و نیز عامل امنیت می دانستند، زیرا امنیت عبارت از مصونیت کشورها در برابر تجاوزات خارجی و تهدیدات سخت مزدوران داخلی آنها بود. این تفسیر از امنیت که به «امنیت سنتی» معروف است، تهدیدات ضدامنیتی را دارای خاستگاهی برون مرزی و سرشتی نظامی می داند و راه حل آن را نیز در توان رزمی و نظامی کشور جستوجو می کند. امروزه دامنه مفهومی امنیت از تک بعد «نظامی» خارج و ماهیتی نرم، غیرسنتی، چندبعدی و درعین حال، جهان شمول پیدا کرده است. «امنیت غیرسنتی» مرزهای نظامی را درنوردیده و سایر مولفه ها و عناصر امنیت ملی را آشکار ساخته است، به طوری که باری بوزان، بنیان گذار مکتب کپنهاک (Copenhagen School)، امنیت را دیگر در نبود تهدید سنتی تعریف نمی کند، بلکه امنیت جامع (فراگیر یا Inclusive Security) را، به جای امنیت محدود (تک بعدی نظامی)، مطرح و ابعاد آن را در پنج بعد نظامی، اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و زیست محیطی گسترش می دهد.