بررسی میزان کارایی نظریه انسجام هالیدی و حسن در ترسیم انسجام متنی دعای صباح

یکی از مباحث زبان شناسی ، نظریه انسجام متنی است که علت اصلی معناداربودن و متنیت هر متن را انسجام و یکپارچگی آن می داند. این نظریه عواملی که عناصر به وجود آورنده متن را به هم مرتبط می سازد و سبب انسجام و پیوستگی آن می شود را تحلیل می کند.آنها عناصر انسجام متنی را به سه دسته؛ عنصر واژگانی، عنصر دستوری و عنصر پیوندی تقسیم کردند:. هر یک از این عناصر خود به چند گروه تقسیم می شوند که وجود آنها در یک متن، آن را منسجم و عناصر تشکیل دهنده آن را به هم مرتبط می کند. این پژوهش با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی و با هدف تحلیل عناصر انسجام متنی در دعای صباح امیرالمومنین علی (ع) و تبیین ویژگی های منحصر به فرد هم آیی این دعای شریف، سعی دارد به این دو پرسش پاسخ دهد که عوامل انسجام متنی در دعای صباح کدام است؟ و کدام یک از عوامل انسجام از بسامد بالایی برخوردار است؟ عناصر آفریننده انسجام متنی در دعای صباح به سه دسته تقسیم می شوند: عنصر واژگانی، عنصر دستوری و عنصر پیوندی. عامل واژگانی در این دعا شامل تکرار، شمول معنایی و باهم آیی است که هریک چندین زیرمجموعه را دربرمی گیرد. دستوری-پیوندی ۸۱/۰ و عنصر وازگانی ۱۹/۰ در متن دعا به کار رفته است.

کلیدواژه ها:

دعای صباح ، نظریه انسجام ، انسجام دستوری ، انسجام پیوندی