نقش متغیرهای فرهنگی بازدارنده مشارکت ورزشی سالمندان

افزایش تعداد سالمندان و لزوم برخورداری از سلامت این قشر در دوران سالمندی، اهمیت ورزش در این دوره را نشان می دهد، تحقیقات نشان داده اند ورزش منظم سالمندان علاوه بر افزایش تندرستی آنان به پیشگیری از آسیب های بدنی نیز کمک می کند، اما علی رغم وجود چنین داده هایی انجام تمرینات ورزشی در این دوره با موانع فرهنگی زیادی مواجه است. هدف پژوهش حاضر، بررسی عوامل فرهنگی عدم گرایش به ورزش در جمعیت سالمندان بود که درقالب تحقیق کمی با استفاده از پیمایش انجام شد،افراد مورد مطالعه ۴۰۰ نفر از سالمندان ساکن شهر تهران با میانگین سنی ۷۳ سال بودند که با استفاده از فرمول کوکران و از ازطریق نمونه گیری طبقه ای تصادفی انتخاب شدند. یافته های تحقیق از طریق تحلیل رگرسیون چندمتغیره نشان داد عوامل فرهنگی عدم گرایش به ورزش در جمعیت سالمندان شامل ؛ فرهنگ عدم ورزش، فرهنگ غیرمشارکت جویانه، تضاد رسوم اجتماعی با ورزش سالمندی، نبود الگوهای محبوب و مطلوب در ورزش سالمندی، نزول مرتبه ورزش در جامعه، شناخت ناکافی از فواید ورزش ، نگرش منفی در مورد ورزش سالمندی و تعصبات جنسیتی توانستند حدود ۴۷ درصد از تغییرات متغیر وابسته عدم گرایش به ورزش سالمندان را تبیین نمایند و تمامی فرضیات مرتبط با متغیرهای مستقل تحقیق مورد تایید قرار گرفتند. با عنایت به نتایج تحقیق و غلبه سبک زندگی مدرن در زمینه افزایش تعداد سالمندان کشور لزوم توجه به ورزش در دوران سالمندی و همگانی شدن ورزش سالمندان لازم و ضروری است، زیرا توسعه ورزش سالمندان نقش مهمی در تداوم زندگی سالم و کاهش شدت بیماری جمعیت سالمندان در پی خواهد داشت.

کلیدواژه ها:

مشارکت سالمندان ، عوامل فرهنگی ، شهر تهران ، رگرسیون چند متغیره