طراحی الگوی اشتغال زنان کارگر کشاورزی شهرستان دلفان؛ براساس شناسایی شاخصهای بومی اشتغال (از دیدگاه زنان کارگر کشاورزی، صاحبنظران و مسئولان اجرایی)

این پژوهش با هدف طراحی الگوی یک مدل بومی اشتغال زنان کارگر کشاورزی بر اساس شناسایی شاخص های بومی اشتغال در شهرستان دلفان انجام شد. این مطالعه از نوع آمیخته متوالی اکتشافی در دو فاز کیفی و کمی بود. در فاز کیفی با ۲۵ از زنان کارگر کشاورزی و صاحب نظران و مسئولان اجرایی، مصاحبه های عمیق و نیمه ساختار یافته انفرادی انجام و داده ها با روش تحلیل مضمون تحلیل شد. در فاز کمی، تعداد ۱۳۲ زن کارگر در سطح شهرستان دلفان و روش نمونه گیری ساده به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. پرسشنامه ی محقق ساخته دارای ۷ گویه برای سنجش متغیر اشتغال بود. تحلیل کیفی منجر به شناسایی ۷ شاخص (امکانات مناسب ایاب و ذهاب کارگران زن، اشتغال متناسب با توان جسمی و روحی زنان، پرداخت اضافه کار متناسب با حجم کار، انعقاد قرارداد، ساعات کار مناسب و مشخص، تامین رفاه و بهبود سطح زندگی و اشتغال پایدار و مولد) برای متغیر اشتغال بود. نتایج نشان داد، از بین هفت شاخص مرتبط با متغیر اشتغال، زنان کارگر فقط وضعیت موجود خود به لحاظ شاخص «امکانات مناسب ایاب و ذهاب کارگران زن» را مناسب و قابل تحمل ارزیابی کردند. شاخص های «اشتغال متناسب با توان جسمی و روحی زنان»، «انعقاد قرارداد»، «ساعات کار مناسب و مشخص» و «پرداخت اضافه کار متناسب با حجم کار» در وضعیت نسبتا مناسب قرار دارند. وضعیت نامناسب زنان کارگر مربوط به شاخص های «تامین رفاه و بهبود سطح زندگی» و «اشتغال پایدار و مولد» بود.

کلیدواژه ها:

اشتغال ، زنان کارگر کشاورزی ، شاخص های اشتغال محلی ، کار شایسته