اثربخشی معنادرمانی گروهی بر اضطراب، معنای زندگی و بهزیستی روان شناختی بیماران مبتلابه دیابت نوع ۲

مقدمه و هدف: ابتلا به بیماری های مزمن نظیر دیابت، علاوه بر عوارض جسمانی، با چالش های روان شناختی متعددی همراه است که کیفیت زندگی بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد. شناسایی مداخلات روان شناختی متناسب با رنج بیماری های مزمن می تواند نقش بسزایی در سازگاری این بیماران داشته باشد؛ از این رو، پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی معنادرمانی گروهی بر کاهش اضطراب، افزایش معنای زندگی و بهبود بهزیستی روان شناختی در بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد. مواد و روش ها: پژوهش حاضر به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مراجعه کننده به مراکز درمانی دیابت شهر اصفهان در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی سازی ساده (قرعه کشی) در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جای دهی شدند. گروه آزمایش تحت ۱۰ جلسه ۹۰ دقیقه ای معنادرمانی گروهی قرار گرفت، درحالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از پرسشنامه های اضطراب کاسکال (۱۹۹۰)، معنای زندگی استگر (۲۰۰۶) و بهزیستی روان شناختی ریف (۱۹۸۹) جمع آوری و با روش تحلیل کوواریانس چند متغیری تحلیل شدند. یافته ها: یافته ها نشان داد که معنادرمانی گروهی به طور معناداری منجر به کاهش اضطراب (۵۹/۰=η²۰۰۱/۰p< ۱۴/۴۰=F) افزایش معنای زندگی(۴۰/۰=η²۰۰۱/۰p< ۱۳/۱۸=F) و بهبود بهزیستی روان شناختی (۱۶/۰=η²۰۰۱/۰p< ۱۸/۵=F) در بیماران مبتلابه دیابت نوع دو شد. نتیجه گیری: بر اساس نتایج، معنادرمانی گروهی از طریق بازتعریف هویت فراتر از برچسب بیماری و کمک به پذیرش رنج های گریزناپذیر جسمانی، قادر است شاخص های سلامت روانی بیماران را ارتقا دهد. بنابراین، این مداخله روان شناختی وجودی می تواند به عنوان یک روش مکمل و کارآمد در کنار درمان های متداول پزشکی، در برنامه های جامع مراقبتی و حمایتی برای ارتقای بهزیستی و کاهش اضطراب بالینی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Logotherapy ، Anxiety ، Meaning in Life ، Psychological Well-Being ، Type II Diabetes. ، معنادرمانی ، اضطراب ، معنای زندگی ، بهزیستی روان شناختی ، دیابت نوع دو