فاصله زبانی و چالش گویش؛ بررسی دشواری های تلفط فارسی برای چینی زبانان

بررسی چالش های پیش روی فارسی آموزان خارجی و تلاش برای ساده سازی روند یادگیری زبان پارسی امری بایسته است. امروزه در چین هزاران نفر در حال یادگیری فارسی هستند با این حال فاصله زبانی این فارسی آموزان را با چالش هایی - به ویژه در ابتدای مسیر یادگیری – روبه رو کرده است. یافته ها نشان می دهد که فاصله واجی و هجایی قابل توجه بین دو زبان، منشا اصلی دشواری هاست. نظام هجایی محدود چینی که عمدتا بر الگوی ساده همخوان-واکه (cv) استوار است، با ساختارهای متنوع هجایی فارسی در تضاد است و این مهم در الگوهای همخوان-واکه-همخوان-همخوان (cvcc) به اوج رسیده به گونه ای که دشواری های بارزی در تلفظ همخوان های ساکن در پایان هجا پدیدار می گردد. نیز واکه بلند آ، و همخوان "ق" در میان واکه ها و همخوانهای زبان چینی جایگاهی ندارند و زین روی برای آنها ناآشناست. همچنین به دلیل فراگیری زبان "پین یین" در کودکی، هنگام رویارویی با فارسی، دشواری دیگری که می توان آن را تداخل در سطح فرازبانی نامید گریبانگیر فارسی آموزان چینی می شود. در بخش پایانی نوشتار تلاش شده تا موانع دیگر از جمله تاثیر منطقه جغرافیایی و لهجه مادری فارسی آموزان چینی در یادگیری و تلفظ واژگان فارسی بررسی و در حد توان راه چاره ای برای آسان سازی دشواری های یاد شده پیشنهاد گردد.

کلیدواژه ها:

"همخوانهایبیگانه" ، "ساختواکه" ، "همخوانهایساکن" ، "چینیماندرین" ، "تکهجایی"