هوش مصنوعی و تحریم های فناورانه در ساختار معنایی روابط آمریکا و اروپا با ایران

در سال های اخیر، فناوری های راهبردی نوظهور به ویژه هوش مصنوعی، جایگاهی بنیادین در معادلات قدرت بین المللی یافته اند. در این میان، کشورهای غربی به ویژه آمریکا و اتحادیه اروپا، از ابزار تحریم های فناورانه برای اعمال محدودیت بر توسعه فناوری در جمهوری اسلامی ایران بهره گرفته اند. این تحریم ها نه تنها ماهیتی اقتصادی دارند، بلکه بر ساختار هویتی و گفتمانی ایران نیز اثرگذار بوده اند. پژوهش حاضر با رویکرد سازه انگاری به دنبال پاسخ به این پرسش اصلی است که تحریم های فناورانه با محوریت هوش مصنوعی چگونه چارچوب گفتمان های هویتی و امنیتی، ساختار روابط جمهوری اسلامی ایران با آمریکا و اروپا را شکل داده اند؟ تحریم های فناورانه در حوزه فناوری های نوظهور، به ویژه هوش مصنوعی، نه صرفا ابزار فشار اقتصادی بلکه سازه هایی گفتمانی و هویتی هستند که به بازتولید «دیگری سازی فناورانه » از ایران در گفتمان غرب منجر شده اند؛ در مقابل، ایران نیز با هویت سازی فناورانه مقاومت محور، به بازتعریف نقش خود در نظم جهانی پرداخته است. یافته های تحقیق نشان می دهد که تعاملات فناورانه میان ایران و غرب، بیشتر از آنکه بر اساس موازنه منافع صرف باشد، در بستر معناها، تصورات و هویت های متعارض شکل می گیرد. این نوشتار با استفاده از منابع معتبر داخلی و خارجی، در چارچوب نظریه سازه انگاری، به تحلیل روندهای هویتی، سیاسی و فناورانه در ساختار روابط ایران با قدرت های غربی می پردازد.

کلیدواژه ها:

فناوری های راهبردی نوظهور ، هوش مصنوعی ، تحریم فناورانه ، سیاست خارجی ، سازه انگاری