کاربست هوش مصنوعی در مدیریت و بازتعریف پارادایم های نوین معماری اجتماعی

هوش مصنوعی به عنوان یکی از پیش ران های اصلی تحول در هزاره سوم، علاوه بر ابزارهای مدیریتی، بنیان های تعاملات انسانی و ساختارهای اجتماعی را نیز دستخوش بازتعریف بنیادین کرده است. معماری اجتماعی شهرها شبکه ای پیچیده از روابط، تحت تاثیر الگوریتم ها و داده کاوی، در حال گذار به پارادایم های نوینی است که مدیریت سنتی را با چالش های جدی مواجه می سازد. هدف این پژوهش، واکاوی مسئله و شناسایی مضامین کلیدی مرتبط با بازآفرینی بافتار روابط جمعی است. تحقیق با رویکرد کیفی و با استفاده از روش تحلیل محتوا انجام شده است. مشارکت کنندگان مطالعه از میان متخصصان ارشد مدیریت شهری و نخبگان دانشگاهی کلان شهر تهران به صورت برگزیده انتخاب شدند که ۲۰ نفر از آنان به روش نمونه گیری هدفمند مورد مصاحبه های نیمه ساختاریافته قرار گرفتند. یافته ها نشان داد که ظرفیت های بازتعریف معماری اجتماعی در عصر هوش مصنوعی، در قالب مضمون «بازمهندسی ساختارهای جمعی»، متبلور می شود که مولفه هایی همچون حکمرانی داده محور و شفاف، طراحی الگوریتمیک و پارامتریک، مدیریت کالبدی و زیرساختی و پویایی رفتار محیطی و توسعه پایدار، را دربر می گیرد. در مقابل، چالش های این گذار در ذیل مضمون «پارادایم تکنوکراتیک زیست بوم اجتماعی»، شناسایی شدند که سوگیری های نظام مند الگوریتمیک، تهدید عاملیت انسانی در تصمیم گیری و پارادوکس حریم خصوصی، از مهمترین ابعاد آن به شمار می روند. نتایج این تبیین با ارائه تصویری دیالکتیک از فرصت ها و تهدیدها، بستری تئوریک برای سیاست گذاران فراهم می سازد تا به بازتعریف اخلاق مدار معماری اجتماعی در عصر دیجیتال مبادرت ورزند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، معماری اجتماعی ، مدیریت شهری ، پارادایم تکنوکراتیک ، عصر دیجیتال