تحلیل نقش مهندسی ارزش در افزایش پایداری و کاهش هزینه چرخه عمر ساختمان های سبز

‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬‬ صنعت ساختمان، به عنوان یکی از ارکان کلیدی مصرف منابع، در گذار به سوی توسعه پایدار با چالش ماهوی تضاد میان هزینه های اولیه و منافع بلندمدت روبروست. در این پارادایم، مهندسی ارزش (VE) اغلب به اشتباه به عنوان ابزاری صرفا برای کاهش هزینه های اولیه (CAPEX) تلقی شده که این نگرش، آن را در تقابل مستقیم با الزامات سرمایه بر ساختمان های سبز قرار می دهد. پژوهش حاضر، این تضاد سنتی را به چالش کشیده و به تبیین و اعتبارسنجی یک چارچوب روش شناختی یکپارچه می پردازد که سه حوزه مهندسی ارزش، هزینه یابی چرخه عمر (LCC) منطبق بر استاندارد ISO ۱۵۶۸۶، و اصول پایداری (با محوریت مبحث ۱۹ مقررات ملی) را به صورت هم افزا پیوند می دهد. تز اصلی بر این استوار است که اگر پایداری و بهینگی LCC به عنوان «کارکردهای» اساسی و غیرقابل مذاکره پروژه بازتعریف شوند، VE به ابزاری قدرتمند برای دستیابی به آن کارکردها مبدل می گردد. جهت آزمون این چارچوب، از یک مطالعه موردی (آزمایشگاه مجازی) روی یک ساختمان مسکونی فرضی در تهران استفاده شد. نتایج کمی حاصل از تحلیل LCC سی ساله اثبات نمود که گزینه های طراحی پایدار، که از طریق فرآیند VE شناسایی شدند، علی رغم افزایش نسبی هزینه اولیه، منجر به کاهش قاطع هزینه کل چرخه عمر و ارتقای چشمگیر شاخص های پایداری شدند. این یافته ها نشان می دهد که ادغام صحیح این سه متدولوژی، راهگشای تصمیم گیری بهینه و مبتنی بر ارزش واقعی در صنعت ساختمان ایران خواهد بود.

کلیدواژه ها:

مهندسی ارزش ، هزینه چرخه عمر (LCC) ، پایداری ، ساختمان سبز ، ISO ۱۵۶۸۶ ، مبحث ۱۹ مقررات ملی ، تحلیل کارکرد