بررسی ارتباط بین استرس ادراک شده با کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان شهر بندرعباس با میانجی گری امید و تاب آوری روان شناختی

مقدمه: با توجه به تاثیر قابل توجه استرس ادراک شده بر سلامت روان و کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان، شناسایی عوامل محافظت کننده ای همچون امید و تاب آوری روان شناختی برای طراحی و اجرای مداخلات درمانی و حمایتی موثر از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بر این اساس، پژوهش حاضر با هدف بررسی روابط بین استرس ادراک شده و کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان شهر بندرعباس با نقش میانجی گری امید و تاب آوری روان شناختی انجام شد. روش کار: این پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی زنان مبتلا به سرطان مراجعه کننده به بیمارستان شهید محمدی شهر بندرعباس در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آنان، ۲۸۵ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه استرس ادراک شده کوهن، مقیاس امید اشنایدر، مقیاس تاب آوری کانر–دیویدسون و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان جهانی بهداشت گردآوری شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ و از طریق آزمون های همبستگی، رگرسیون و تحلیل مسیر انجام شد. یافته ها: نشان داد که استرس ادراک شده اثر مستقیم و منفی معناداری بر کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان داشت (۰۰۱/۰>p). همچنین، امید اثر مستقیم و مثبت معناداری بر کیفیت زندگی نشان داد (۰۰۱/۰>p). افزون بر این، نتایج حاکی از آن بود که امید و تاب آوری روان شناختی در رابطه بین استرس ادراک شده و کیفیت زندگی نقش میانجی معناداری ایفا کردند(۰۰۱/۰>p).   نتیجه گیری : استرس ادراک شده نقش مهمی در کاهش کیفیت زندگی زنان مبتلا به سرطان دارد. از این رو، مداخلات مبتنی بر مدیریت استرس، تقویت امید و ارتقای تاب آوری روان شناختی می توانند به بهبود کیفیت زندگی این بیماران کمک کنند.

کلیدواژه ها:

Perceived stress ، Hope ، Psychological resilience ، Quality of life ، Cancer ، استرس ادراک شده ، امید ، تاب آوری روان شناختی ، کیفیت زندگی ، سرطان