مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت و آموزش مدیریت رفتار والدین بر پایستگی تحصیلی و نشانگان کودکان دارای علایم اختلال سلوک

مقدمه: اختلال سلوک به عنوان یکی از شایع ترین اختلال های رفتاری در کودکی و نوجوانی، بر عملکرد اجتماعی و پیشرفت تحصیلی فرد اثرات نامطلوبی بر جای می گذارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی آموزش فرزندپروری مثبت و آموزش مدیریت رفتار والدین بر پایستگی تحصیلی و نشانگان کودکان دارای علایم اختلال سلوک انجام شد.  روش کار: روش پژوهش، نیمه تجربی با طرح  پیش آزمون – پس آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر در برگیرنده تمامی مادران با فرزندان دارای نشانگان سلوک شهر کرج در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بود. با روش نمونه گیری هدفمند، ۴۵ نفر از مادران دارای فرزند با نشانگان سلوک انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه گمارش شدند. ابزار گردآوری داده ها، مقیاس پایستگی تحصیلی مارتین و مارش (۲۰۰۸) و فرم والدین پرسشنامه مشکلات رفتاری آخنباخ (۲۰۰۱) بود. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS.v۲۶ و آزمون های تحلیل کوواریانس چند متغیره و آزمون تعقیبی بونفرونی انجام شد.  یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که هر دو مداخله فرزندپروری مثبت و مدیریت رفتار والدین بر بهبود  پایستگی تحصیلی (۰۵/۰>p) و کاهش نشانگان اختلال سلوک (۰۵/۰>p) تاثیر معنادار دارند. با این حال، فرزندپروری مثبت در مقایسه با مدیریت رفتار والدین، اثربخشی بیشتری در ارتقای پایستگی تحصیلی نشان داد (۹۳۷/۱=MD؛ ۰۱/۰p<). هر دو روش به طور یکسان در کاهش نشانگان اختلال سلوک موثر بودند (۰۵/۰ نتیجه گیری: این یافته ها حاکی از آن است که اگرچه هر دو رویکرد در کاهش مشکلات رفتاری کودکان با اختلال سلوک کارآمد هستند، فرزندپروری مثبت در حوزه های رابطه ای و تحصیلی برتری قابل توجهی دارد.   بنابراین، برای کودکان دارای نشانگان سلوک دارای افت تحصیلی، فرزندپروری مثبت به عنوان خط نخست درمان و مدیریت رفتار به عنوان رویکرد مکمل در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

Academic Resilience ، Conduct Disorder ، Parent Behavior Management ، Positive Parenting. ، فرزندپروری مثبت ، مدیریت رفتار والدین ، پایستگی تحصیلی ، اختلال سلوک.