چارچوب ارتقاء آمادگی رزمی سامانه های سلاح و دیدبانی گردان های پدافند هوایی نزاجا در جنگ ترکیبی

هدف: تحولات سریع در عرصه فناوری های نظامی و ظهور الگوی جنگ ترکیبی، ضرورت بازتعریف مفهوم آمادگی رزمی در سطح سامانه های پدافند هوایی را آشکار ساخته است. پژوهش حاضر باهدف ارائه چارچوبی علمی و بومی برای ارتقاء آمادگی رزمی سامانه های سلاح و دیدبانی گردان های پدافند هوایی نیروی زمینی ارتش جمهوری اسلامی ایران در شرایط جنگ ترکیبی انجام شده است.روش شناسی: این مطالعه از نوع کاربردی و با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد آمیخته اجرا گردید. در بخش کیفی، داده ها از طریق مصاحبه نیمه ساختاریافته با ۱۳ نفر از خبرگان و فرماندهان پدافند هوایی گردآوری و با تکنیک تحلیل محتوا کدگذاری شد. در بخش کمی، پرسشنامه ای مشتمل بر ۶۳ گویه بین ۱۲۰ نفر از فرماندهان گردان ها و آتشبارها توزیع و با نرم افزار SPSS تحلیل شد.یافته ها: یافته ها نشان داد که ارتقاء آمادگی رزمی از طریق هم افزایی سه بعد اصلی شامل بعد فنی–تجهیزاتی (به روزرسانی سامانه ها، تاب آوری فنی، ارتباط شبکه ای)، بعد انسانی–آموزشی (مهارت و تمرین ترکیبی پرسنل، آمادگی روانی) و بعد سازمانی–فرماندهی (تصمیم گیری سریع، هماهنگی بین دامنه ای و یکپارچگی C۴ISR) تحقق می یابد. نتایج آزمون های آماری (خی دو و ضریب توافقی) حاکی از وجود رابطه معنادار و مثبت بین این ابعاد و ارتقاء آمادگی رزمی با سطح اطمینان ۹۵% بود.نتیجه گیری: بر اساس نتایج، مدل مفهومی پژوهش می تواند به عنوان الگویی عملی برای بهبود آموزش، نوسازی تجهیزات و ارتقاء کارآمدی فرماندهی در یگان های پدافند هوایی مورداستفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

آمادگی رزمی ، جنگ ترکیبی ، پدافند هوایی نزاجا ، سامانه های سلاح و دیدبانی