بررسی آزمایشگاهی مدل ترکیبی شکاف و طوق در آبشستگی موضعی اطراف پایه پل

یکی از عوامل تخریب پایه های پل ایجاد فرسایش در فونداسیون می باشد. با گسترش این پدیده آبشستگی ایجاد شده در اطراف پایه سبب تضعیف فونداسیون و تهدیدی برای تخریب کل سازه خواهد شد. لذا در این پژوهش برای کنترل این پدیده از روش های ترکیبی شکاف و طوق استفاده می شود. استفاده از شکاف یکی از روش های نوین در کنترل آبشستگی موضعی می باشد. ارزیابی به صورت آزمایشگاهی در اطراف پایه پل در شرایط آب زلال برای هر آزمایش به مدت ۴ ساعت صورت گرفت. ابتدا پایه بدون شکاف و طوق (نمونه شاهد)، سپس به روش ترکیبی همراه با شکاف و طوق در موقعیت های مختلف بررسی و مقایسه شدند. در روش ترکیبی از ادغام طوق در ۲ حالت پایین (روی تراز بستر) و وسط (فاصله بین بستر تا سطح آب)، همچنین شکاف با میزان بازشدگیD ۲۵% (۲۵ درصد قطر پایه) یعنی با عرض ۱ سانتی متر از قطر پایه و طول ۲ سانتی متر در ۳ حالت بالا (۱ سانتی متر شکاف بالای سطح آب)، وسط و پایین (۱ سانتی متر شکاف زیر بستر رسوبی) قرار داده شد. آزمایش ها در دو دبی ۱۱.۵ و ۲۳ لیتر بر ثانیه انجام شدند. مدل های ترکیبی در حالت های مختلف با نمونه شاهد (بدون طوق و شکاف)، مقایسه شدند. نتایج نشان داد که وجود شکاف و طوق عملکرد بهتری در کاهش آبشستگی نسبت به نمونه شاهد دارد. همچنین در حالت طوق و شکاف پایین باشد میزان آبشستگی ۶۲.۵ درصد کاهش داشته و بیشترین عملکرد را در کنترل آبشستگی نشان داد.

کلیدواژه ها:

آبشستگی موضعی ، پایه پل ، شکاف ، طوق ، مدل ترکیبی