شناسایی و استخراج مولفه های زبانی و کارکردهای اجتماعی-فرهنگی به گویی: با تاکید بر سازمان پلیس

هدف این پژوهش شناسایی و استخراج مولفه ها و کارکردهای اجتماعی-فرهنگی به گویی بود. برای نیل به این هدف، پژوهش حاضر با رویکرد کیفی و روش مرور نظام مند پریزما انجام شد. منابعی که اطلاعات از آن ها جمع آوری شد، برای منابع فارسی در بازه زمانی ۱۳۸۵ تا ۱۴۰۰ و برای منابع انگلیسی در بازه ۱۹۸۱ تا ۲۰۲۵ قرار داشتند. اطلاعات با بهره گیری از کلیدواژه های «به-گویی»، «حسن تعبیر»، «قالب بندی به گویانه»، «ساخت های به گوبانه»، «راهبردهای کلامی» و «به گویی سازمانی» از پایگاه های علمی غیر فارسی، ازقبیل الزیویر، اسکاپوس، سمنتیک اسکالر و اشپرینگر و پایگاه های فارسی، ازجمله مرکز اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، مگ ایران، پرتال جامع علوم انسانی، علم نت و نورمگز جمع آوری گردید. روش ملاک محور برای نمونه گیری در این پژوهش انتخاب گردید و نمونه شامل موارد دردسترس پژوهشگر در بازه های زمانی مذکور بود. پس از فرایند غربالگری، ۲۴ منبع مورد بررسی قرار گرفت. اما، پژوهشی منحصرا با موضوع به گویی در سازمان پلیس یافت نشد. معیارهای برخورداری از روش شناسی معتبر، استفاده از منابع معتبر، برخورداری از ابزار معتبر و چاپ در نشریات و انتشارات معتبر، اعتبار یافته ها را در پژوهش حاضر تعیین کردند. یافته های پژوهش در سه دسته ارائه شدند: ۲۵ ترفند به گویی، ۲ نوع کلی به گویی و ۲۳ کارکرد اجتماعی-شناختی. از یافته های این پژوهش می توان برای بهبود روابط، اخلاقیات و هدایت هرجامعه انسانی ازجمله سازمان های پلیسی بهره برد.

کلیدواژه ها:

به گویی ، روابط اجتماعی ، فرهنگ ، پلیس