زیست جهان بیکاری و تجربه رنج اجتماعی میان دانش آموختگان ایرانی

در جوامعی که ساختارهای اقتصادی فاصله ای عمیق میان آموزش و اشتغال ایجاد می کنند،تجربه بیکاری فارغ التحصیلان تنها یک کمبود شغلی نیست، بلکه شکلی از رنج اجتماعی و تعلیق زیست جهان فردی است. هدف از تحقیق حاضر، بررسی تجربه زیسته دانش آموختگان بیکار در ایران و شناسایی رنج اجتماعی ناشی از بیکاری و ابعاد زیست جهانی آن بود.رویکرد پژوهش کیفی بود که با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری انجام گردید. جامعه مورد مطالعه شامل دانش آموختگان سه مقطع دانشگاهی بود که حداقل یک سال تجربه بیکاری مستمر داشتند. نمونه گیری به شیوه نظری و غیراحتمالی انجام شد و مصاحبه ها تا رسیدن به اشباع نظری ادامه یافت. ابزار گردآوری داده ها مصاحبه عمیق و نیمه ساختاریافته بود. همچنین شیوه تحلیل داده ها با استفاده از تحلیل مضمون بر اساس روش براون و کلارک انجام شد. یافته های تحقیق نشان داد که دانش آموختگان بیکار رنج اجتماعی خود را از طریق شش مضمون فراگیر تجربه و بازنمایی می کنند: فرسایش هویت فردی و حرفه ای، تجربه طرد و انزوای اجتماعی، ناامنی اقتصادی روزمره،آسیب های روانی و عاطفی، اختلال در زمان مندی زندگی و بازنمایی و مقاومت های خاموش. همچنین، زیست جهان رنج اجتماعی آنان تحت تاثیر پنج مضمون فراگیر شکل می گیرد: ساختارهای نابرابر بازار کار، فشارهای فرهنگی و هنجاری، ناکارآمدی سیاست ها و نهادها، نابرابری های اجتماعی–اقتصادی و پیامدهای زیست جهانی بیکاری. این مضامین نشان دهنده تعامل پیچیده عوامل ساختاری، فرهنگی و روانی در تجربه بیکاری دانش آموختگان و تاثیر عمیق آن بر زندگی روزمره و معنا یابی فردی است. یافته های پژوهش، تصویری جامع از رنج اجتماعی و پیامدهای زیست جهانی بیکاری ارائه می دهد و بر لزوم سیاست های چندسطحی و جامع در حوزه اشتغال و حمایت اجتماعی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

دانش آموختگان بیکار ، رنج اجتماعی ، دانشگاه ، تحلیل مضمون