نقد و ارزیابی نظریه شماره ۷/۹۹/۱۲۵۹ مورخ ۲۳/۹/۱۳۹۹ اداره کل حقوقی قوه قضاییه درباره دیه موی زن

در فقه اسلامی و قانون مجازات اسلامی ایران، به ویژه مواد ۵۷۷ و ۵۷۸، تکلیف دیه موی زن در صورت رویش مجدد یا عدم آن مطرح شده است؛ درحالی که از بین رفتن دائمی موی سر زن موجب دیه کامل است، رویش مجدد آن پرداخت مهرالمثل را به همان نسبت ایجاب می کند. ابهام اصلی زمانی رخ می دهد که طبق نظر کارشناس، میزان مهرالمثل تعیین شده برای موی روییده، که ارزش واقعی آسیب (اعم از مادی و معنوی) را منعکس می سازد، از دیه کامل زن بیشتر باشد. نظریه مشورتی شماره ۷/۹۹/۱۲۵۹ اداره کل حقوقی قوه قضاییه تلاش کرده است با ارجاع به تبصره ماده ۵۷۷، این میزان را به سقف دیه کامل زن محدود کند. تحقیق حاضر با روش توصیفی - تحلیلی به این نتیجه دست یافته است که با توجه به هدف قوانین کیفری در تحقق عدالت و جبران کامل ضرر، پیشنهاد می شود مواد ۵۷۷ و ۵۷۸ قانون مجازات اسلامی اصلاح گردد. این اصلاح با در نظر گرفتن اصول فقهی نظیر لاضرر، مصلحت، عدالت و جبران کامل خسارت، به دادگاه امکان می دهد تا در مواردی که مهرالمثل موی سر زن با نظر کارشناس و با بهره گیری از پیشرفت های پزشکی، از سقف دیه کامل بیشتر تعیین شود، حکم به پرداخت کامل آن دهد تا حقوق زیان دیده به­طور کامل استیفا شده و نظام قضایی عادلانه عمل کند.

کلیدواژه ها:

دیه ، مو ، زن ، نظریه شماره ۷/۹۹/۱۲۵۹