کاربست نیایش در کارگفت های امام علی(ع) در میدان های جنگ با تاکید بر اسلوب تسبیح بر اساس نظریه کنش گفتاری جان سرل

نهج البلاغه شامل قالب های متفاوت گفتگو با خداوند است. توجه امام علی(ع) به این مسئله، در بافت های گوناگون سخن، سبب شد تا عبارات دعایی امام در میدان های نبرد با تاکید بر اسلوب تسبیح، برگزیده شود. عبارات تسبیحی نهج­البلاغه، به مثابه کنش های­ گفتاری است که با روش تحلیلی­­- توصیفی و با استفاده از منابع کتابخانه­ای به بررسی آن پرداخته شد. در این پژوهش مشخص شد که این کارگفت­ها هر چند دربردارنده تعبیر یا خوانش عاطفی است، اما با گذر از ساختار صوری عبارات، هریک از کارگفت­ها دارای تعابیر و خوانش­های متعدد است که گوینده از ساختارهای نهفته و پیچیده عبارات برای تبیین معانی و اقناع مخاطب بهره برده است. چارچوب نظری این مقاله نظریه کنش گفتاری جان سرل انتخاب شد. با کاربست این نظریه مشاهده شد کنش های عاطفی، ترغیبی، اظهاری به ترتیب پر بسامدترین کنش­ها در عبارات تسبیحی نهج البلاغه در میدان نبرد است و کنش های اعلامی و تعهدی در کارگفت های امام علی(ع) در میدان نبرد کاربرد کمتری داشته است.

کلیدواژه ها:

تسبیح ، نهج البلاغه ، جنگ ، کنش گفتاری ، جان سرل