تنوع بیان فرهنگی و حقوق بشر (با نگاهی اجمالی به کنوانسیون حمایت از تنوع بیان های فرهنگی ۲۰۰۵)

حمایت و حفاظت از فرهنگ های متنوع جهان دربرابرتهدیدهای گوناگون و ازجمله ادغام، استحاله و استیلای فرهنگی که از جمله تبعات ناخوشایند جهانی سازی به شمار می رود، یکی از اولویت های یونسکو به شمار می رود که تصویب کنوانسیون حمایت ازتنوع بیان های فرهنگی مصوب سال ۲۰۰۵، گواه این ادعا است. نویسندگان با تکیه بر مطالعات پیشینی و اولیه خود، به آزمون این فرضیه پرداخته اند که: «حفظ تنوع فرهنگی درگرو پذیرش و به رسمیت شناختن کثرت گرایی فرهنگی است که این مهم از طریق توسعه، و تبادل بین فرهنگی تمدن ها تحصیل شده و ارزش واقعی خود را درتنوع اصیل فرهنگی و وحدت حقیقی بشری نمایان سازد». از آنجا که نیل به حقوق بشری تکیه ظرفیت های فرهنگی امکان پذیر نیست؛ این پرسش مطرح است که چگونه می توان قواعد، نهادها و سازوکارهای حمایت از حقوق فرهنگی را بازتعریف نمود که در آوردگاه نسبیت گرایی، معیارهای رفتاری دوگانه و هژمونی فرهنگی، این روند به تقویت ارزش های مشترک بشری، تامین و تضمین حق های بنیادی و به انسجام و استحکام حقوق بین الملل بشر بیانجامد. فرجام سخن اینکه در این مقاله سعی شده است که با روش شناسی سیستمی و میان رشته ای، نسبت دوگانه حقوق فرهنگی و حقوق بشر بررسی و بازکاوی گردد.

کلیدواژه ها:

کنوانسیون تنوع بیان فرهنگی ، حق های بنیادی ، حقوق فرهنگی ، سلطه و مشارکت فرهنگی ، کثرت گرایی ، یونسکو