سامانه هوشمند امنیت غذایی؛ هدف گیری مسئله گرسنگی در آفریقای زیرصحرا

علی رغم تعهد رهبران جهان برای به نیمه رساندن تعداد افرادی که از سوء تغذیه رنج می برند، تا پایان سال ۲۰۱۵ این تعداد نه تنها کاهش نیافته بلکه حتی نسبت به سال های ۱۹۹۰-۱۹۹۲ افزایش داشته است. این روند، بار دیگر پیچیده بودن ماهیت امنیت غذایی را به سیاست مداران یادآوری کرد. جوامع ملی و بین المللی در تلاششان برای تضمین امنیت غذایی به برنامه های کمک های غذایی خارجی اتکا کرده اند که نشان داده است برای کشور و مردمانش بیشتر زیانبار بوده است تا مفید. یک رویکرد بهتر برای تحقق امنیت غذایی، توانمند سازی محلی است برای تولید ذخیره و کنترل حصول پذیری، دسترسی و استفاده از مواد غذایی. در جنوب صحرای آفریقا، جایی که بالاترین میزان سوء تغذیه را در جهان دارد، پیش بینی می شود که تاثیر تغییرات جوی، وضعیت آسیب پذیر عرضه و تقاضای مواد غذایی را شدت بخشد. در نتیجه سیستم کنترل پیش بینانه، مانند سیستم اخطار زودهنگام، از سال ۱۹۷۰ هم برای بخش کشاورزی و هم برای آب و هوا توسعه پیدا کرده و به طور مستمر در حال تکمیل است. این سیستم های جهانی و محلی اطلاعات را برای اخطارهای زودهنگام و موثر در مزارع و خانوار در سطح ملی و بین المللی جمع آوری و تجزیه و تحلیل می کنند. افزایش نرخ سوء تغذیه به علاوه فاجعه های مرتبط با خشکسالی های فراوان نظیر بحران خشکسالی در شاخ آفریقا، موثر بودن سیستم اخطار زودهنگام را مورد تردید قرار می دهد. مروری بر سیستم اخطار زودهنگام در دو سطح ملی و بین المللی نشان می دهد که کارایی بالای آن در پیش بینی نقاط داغ با پاسخ های مناسب از سوی سهامداران (مشارکت کنندگان) همخوانی ندارد و این نگران کننده ترین بخش از معضل امنیت غذایی است که نیاز به تجزیه و تحلیل در مبارزه ما علیه گرسنگی دارد.

کلیدواژه ها:

سوء تغذیه ، حقوق بشر ، گرسنگی ، امنیت انسانی ، غذا