بررسی اثرات تغییر اقلیم در دریای خزر براساس داده های همدیدی

مقدمه: آنچه تغییر اقلیمی را به یک تهدید جدی برای انسان تبدیل کرده، منشا انسانی آن در ۱۵۰ سال اخیر است. در این میان، مناطق ساحلی به دلیل ذات آسیب پذیرشان، بیش از دیگر نقاط تحت تاثیر قرار گرفته اند. از آنجا که اقلیم نقشی بنیادین در زیست محیط دارد، تغییرات آن به بزرگ ترین خطر برای آینده توسعه پایدار بدل شده است. روش بررسی: در این پژوهش، به منظور بررسی تاثیر تغییر اقلیمی بر خط ساحلی دریای خزر، از سناریوهای اقلیمی مربوط به بازه زمانی ۲۰۱۳ تا ۲۰۲۳ استفاده شد. داده های تراز آب در سواحل، دبی رودخانه ها و میزان بارش ها از ایستگاه های هیدرومتری و هواشناسی گردآوری گردید. همچنین اندازه گیری های دقیق پارامترهایی نظیر دما، رواناب، باد و شوری در ایستگاه های مستقر در دریای خزر طی یک دوره ۱۱ ساله انجام شده و میانگین های سالانه و ماهانه آن ها استخراج شد. برای تحلیل سری زمانی داده های اقلیمی، از آزمون آماری من-کندال بهره گیری شد. در پایان، ۷ نقطه با بیشترین میزان بارش انتخاب و نمودارهای میانگین ماهانه مربوط به هر یک ترسیم گردید. یافته ها: نتایج پژوهش حاکی از آن است که افزایش دما همبستگی مثبت و معنی داری با دو پدیده تبخیر بیشتر و کاهش تراز آب دارد. به عبارت دیگر، با افزایش میزان تبخیر، حجم آب ورودی رودخانه ولگا کاهش می یابد. علاوه بر این، روند صعودی دمای سطح دریا در فصول بهار و تابستان، فرآیند تبخیر را تشدید می کند. تغییرات اقلیمی نیز سبب ایجاد یک شبکه ارتباطی متقابل میان دما، بارندگی و تبخیر می شود. این تغییرات می توانند به دو صورت مستقیم و غیرمستقیم بر تراز سطح آب دریا تاثیر بگذارند. بحث و نتیجه گیری: تغییر اقلیمی در دریای خزر تاثیرات متقابلی میان دما، بارندگی، و تبخیر ایجاد می کند که این تغییرات می توانند به طور مستقیم و غیرمستقیم بر تراز سطح آب دریا اثرگذار باشند. داده ها و تحلیل های ارائه شده اهمیت مدیریت پایدار منابع آبی و اقلیمی این منطقه را برجسته می کنند.

کلیدواژه ها:

تغییر اقلیمی ، تراز آب ، بارندگی ، من کندال ، خط ساحلی دریای خزر.