نظریه پس انداز احتیاطی و بیمه اجتماعی: مورد الجزایر

هدف: هدف این پژوهش آزمون تجربی نظریه پس انداز احتیاطی در اقتصاد الجزایر با استفاده از داده های کلان سری زمانی طی سال های ۱۹۷۴ تا ۲۰۱۴ است. بر اساس این نظریه، افزایش عدم قطعیت درآمد باید باعث افزایش پس انداز و کاهش مصرف شود.روش: روش پژوهش از نوع کاربردی و تجربی- تحلیلی است. داده ها با استفاده از دو شاخص برای سنجش عدم قطعیت درآمد تحلیل شدند: شاخص ساده نرخ بیکاری و شاخص پیشرفته واریانس شرطی، که با روش های ارائه شده توسط هام (۱۹۹۹) و منگاتی (۲۰۰۷، ۲۰۱۰) محاسبه شده است. تاثیر این شاخص ها بر مصرف و پس انداز با استفاده از دو روش اقتصادسنجی حداقل مربعات دو مرحله ای (SLS۲) و روش عمومی گشتاورها (GMM) برآورد شد. یافته ها: نتایج نشان می دهد که افزایش عدم قطعیت درآمد اثر مثبت و معناداری بر پس انداز و اثر منفی بر مصرف دارد؛ بنابراین، داده های کلان الجزایر، نظریه پس انداز احتیاطی را تایید می کنند. در مقابل، نرخ بیکاری اثر معناداری بر مصرف نداشت و اثر آن بر پس انداز نیز با پیش بینی های نظریه پس انداز احتیاطی سازگار نبود. همچنین، یافته ها نشان داد که فرضیه درآمد دائمی–چرخه زندگی توان تبیین رفتار مصرفی در اقتصاد الجزایر را ندارد، درحالی که نتایج با نظریه مصرف کینزی سازگار بود. مزایای تامین اجتماعی نیز اثر مثبت و معناداری بر مصرف داشت، اما حق بیمه های تامین اجتماعی اثر معناداری بر مصرف و پس انداز نشان ندادند.نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد که عدم قطعیت درآمد، بیش از نرخ بیکاری، عامل مهمی در تبیین رفتار مصرف و پس انداز خانوارها در اقتصاد الجزایر است. ازاین رو، کاهش عدم قطعیت درآمدی از طریق تقویت پوشش های تامین اجتماعی و بیمه ای و ایجاد مشوق های مناسب برای مشارکت در نظام های بازنشستگی می تواند به کاهش نیاز به پس انداز احتیاطی و تقویت پس اندازهای بلندمدت کمک کند.این یافته ها می تواند به درک بهتر برخی پدیده های اقتصادی الجزایر از جمله مشارکت پایین کارگران در نظام بازنشستگی کمک کند.

کلیدواژه ها:

پس انداز احتیاطی ، مصرف کل ، عدم قطعیت درآمد ، الجزایر