<span dir="RTL" lang="AR-SA">بررسی روند تغییرات ویژگی های دموگرافیک، شاخص های اجتماعی اقتصادی و عوامل خطر بیماران مبتلا به کارسینوم سلول سنگفرشی دهان: یک مطالعه ی گذشته نگر <span dir="RTL" lang="FA">۱۲<span dir="RTL" lang="AR-SA"> ساله در جنوب ایران
محل انتشار: مجله دانشکده پزشکی اصفهان، دوره: 44، شماره: 874
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: فارسی
مشاهده: 12
فایل این مقاله در 9 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_IMSJ-44-874_004
تاریخ نمایه سازی: 17 مهر 1405
چکیده مقاله:
مقدمه: کارسینوم سلول سنگفرشی دهان (Oral squamous cell carcinoma) OSCC، شایع ترین بدخیمی حفره ی دهان است و عوامل متعددی از جمله ویژگی های دموگرافیک، شرایط اجتماعی- اقتصادی و عوامل خطر رفتاری در بروز آن نقش دارند. با توجه به تغییرات اجتماعی و سبک زندگی در سال های اخیر، مطالعه حاضر با هدف بررسی روند تغییرات ویژگی های دموگرافیک، شاخص های اجتماعی اقتصادی و عوامل خطر بیماران مبتلا به OSCC طی سال های ۱۴۰۱-۱۳۹۰ در جنوب ایران انجام شد. روش ها: این مطالعه ی تحلیلی گذشته نگر، بر روی ۱۳۱ بیمار مبتلا به OSCC با تشخیص هیستوپاتولوژیک قطعی انجام شد. داده ها از آرشیو بخش آسیب شناسی دهان، فک و صورت دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شیراز در فاصله سال های ۱۳۹۰ تا ۱۴۰۱ استخراج گردید. بیماران در دو گروه زمانی ۱۳۹۰–۱۳۹۵ (۶۹ نفر) و ۱۳۹۶–۱۴۰۱ (۶۲ نفر) طبقه بندی شدند. اطلاعات مربوط به سن، جنس، شغل، محل سکونت، مصرف دخانیات و الکل، ترومای مزمن و محل آناتومیک ضایعه جمع آوری شد. داده ها با استفاده از آزمون های t مستقل، Chi-square، آزمون Fisher's exact test و رگرسیون لجستیک باینری تحلیل شدند. یافته ها: میانگین سنی بیماران ۱۵/۷ ± ۵۹/۰ سال بود و تفاوت معنی داری بین دو دوره زمانی مشاهده نشد (۰/۵۸۰ = P). مردان ۵۶/۵ درصد بیماران را تشکیل می دادند و توزیع جنسیتی در دو دوره تفاوت معنی داری نداشت (۰/۳۸۲ = P). مصرف سیگار شایع ترین عامل خطر در هر دو دوره بود و تغییر معنی داری نشان نداد. اگرچه شیوع مصرف الکل از ۱۷/۴ درصد به ۲۵/۸ درصد افزایش یافت، این اختلاف از نظر آماری معنی دار نبود (۰/۳۳۷ = P). فراوانی ترومای مزمن از ۳۶/۲ درصد در دوره نخست به ۵۱/۶ درصد در دوره دوم افزایش یافت و در تحلیل رگرسیون لجستیک، تنها عامل دارای ارتباط مستقل با دوره زمانی اخیر بود ۰/۰۲۴ = P؛ ۵/۹۹ – ۱/۱۳ :CI ۹۵%؛ ۲/۶۰ = OR شایع ترین محل بروز تومور در هر دو دوره، لترال بوردر زبان بود. نتیجه گیری: الگوی دموگرافیک و بیشتر عوامل خطر مرتبط با OSCC طی یک دهه گذشته در جنوب ایران تغییر قابل توجهی نداشته است. با این حال، افزایش فراوانی ترومای مزمن و ارتباط مستقل آن با دوره اخیر در تحلیل چندمتغیره در بیماران سال های اخیر نشان می دهد که عوامل تحریک کننده مکانیکی ممکن است در الگوی کنونی سرطان دهان نقش پررنگ تری یافته باشند. توجه بیشتر به شناسایی و حذف عوامل تروماتیک مزمن و بهبود دسترسی به مراقبت های دندانپزشکی می تواند در برنامه های پیشگیری از سرطان دهان موثر باشد.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
آزیتا صادق زاده
استادیار، مرکز تحقیقات بیماری های دهان و دندان، گروه بیماری های دهان، دانشکده ی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
فرهاد زره پوش
دانشجوی دوره عمومی، مرکز تحقیقات بیماری های دهان و دندان، گروه بیماری های دهان، دانشکده ی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
زهره جعفری اشکاوندی
استاد، گروه پاتولوژی دهان، فک و صورت، دانشکده ی دندانپزشکی، دانشگاه علوم پزشکی شیراز، شیراز، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
