<span dir="RTL" lang="AR-SA">بازیافت داخل عملی سلول های خونی در پیوند کبد: ایمنی انکولوژیک و عفونی با تاکید بر هپاتوسلولار کارسینوما<span dir="RTL" lang="AR-SA">–<span dir="RTL" lang="AR-SA"> یک مرور روایی

مقدمه: پیوند کبد، با خون ریزی قابل توجه همراه است و بیماران را در معرض مصرف گسترده ی فرآورده های آلوژن و عوارض ناشی از آن قرار می دهد. بازیافت داخل عملی سلول های خونی (IBS) به منظور کاهش این مواجهه به کار می رود؛ اما ایمنی انکولوژیک و عفونی آن محل بحث است. هدف این مرور روایی، سنتز شواهد موجود درباره ی کارآیی و ایمنی IBS و ارائه ی توصیه های کاربردی ریسک محور است. روش ها: جست وجو و تلفیق انتقادی داده های هم گروهی، مطالعات آینده نگر و مرورهای نظام مند/ متاآنالیز با تمرکز بر: کاهش نیاز به فرآورده های آلوژن، پیامدهای انکولوژیک، ایمنی عفونی و عوامل تعدیل گر مانند فیلتر کاهش لکوسیت بود. یافته ها: به کارگیری گزینشی IBS متناسب با ریسک خون ریزی و شرایط میدان جراحی، به طور پایدار مصرف فرآورده های آلوژن را می کاهد و کیفیت محصول بازگردانی شده از منظر هماتولوژیک قابل قبول است. در هپاتوسلولار کارسینوما، بدنه ی شواهد نشان می دهد IBS، به ویژه با به کارگیری استاندارد LDF، دست کم از نظر عود و بقا هم تراز رویکردهای متکی بر خون آلوژن است، هرچند در زیرگروه های پرخطر مانند سطح بالای آلفا فیتوپروتئین سیگنال های احتیاط گزارش شده است. از منظر عفونی، در پیوند کبد از اهدا کننده ی زنده، صفرا غالبا استریل است و LDF آلودگی محصول را به خوبی می کاهد؛ اما در پیوند کبد از اهدا کننده مرده کارایی LDF در مواجهه با بار باکتریایی بالا ممکن است ناکافی باشد. نتیجه گیری: IBS در بسیاری از بیماران پیوند کبد گزینه ای ایمن و موثر برای کاهش مواجهه با آلوژن است. تصمیم گیری در زیرگروه های پرخطر باید بر اساس ارزیابی ریسک باشد..

کلیدواژه ها:

پیوند کبد ، بازیافت داخل عملی سلول های خونی ، هپاتوسلولار کارسینوم ، فیلتر کاهش لکوسیت ، عفونت ، باکتریمی ، عود تومور