مقدمه:
ژنوواروم با تغییر راستای اندام تحتانی می تواند
کینماتیک زانو در صفحه فرونتال را تغییر دهد؛ با این حال، پاسخ زانو به شیب تردمیل در این افراد مشخص نیست. از این رو هدف پژوهش، بررسی اثر شیب بر میانگین زاویه و دامنه حرکتی زانو طی راه رفتن و
دویدن در افراد دارای
ژنوواروم و سالم بود.روش ها: در این مطالعه نیمه تجربی با اندازه گیری های تکراری، ۳۶ مرد جوان (۱۸ فرد دارای
ژنوواروم و ۱۸ فرد سالم) راه رفتن با سرعت ۱/۳ و
دویدن با سرعت ۳ متر بر ثانیه را در شیب های صفر، ۵ و ۱۰ درصد انجام دادند.
کینماتیک زانو با دوربین آنالیز حرکت سه بعدی ثبت و میانگین زاویه و دامنه حرکتی در صفحه فرونتال استخراج شد. داده ها با تحلیل واریانس آمیخته بررسی شدند..یافته ها: افراد دارای
ژنوواروم نسبت به افراد سالم، میانگین زاویه زانو در جهت واروس (۰/۰۰۵ = P) و دامنه ی حرکتی بیشتری داشتند (۰/۰۰۱ > P). دامنه ی حرکتی در
دویدن بیشتر از راه رفتن بود (۰/۰۰۲ = P) و با افزایش شیب کاهش یافت (۰/۰۰۱ > P). در گروه ژنوواروم، کاهش دامنه حرکتی با افزایش شیب روند خطی معنی داری داشت (۰/۰۰۳ = P). اثر شیب بر میانگین زاویه زانو و تعامل های گروه، فعالیت و شیب معنی دار نبود (۰/۰۵ < P).نتیجه گیری: افزایش شیب تردمیل تا ۱۰ درصد با کاهش دامنه حرکتی زانو در صفحه فرونتال همراه بود، بدون آنکه میانگین انحراف زاویه ای زانو در جهت واروس افزایش یابد. الگوی پاسخ کینماتیکی به شیب نیز بین دو گروه تفاوت معنی داری نداشت. با توجه به بررسی نشدن متغیرهای کینتیکی و بارگذاری مفصل، نمی توان درباره ایمنی مکانیکی یا مناسب بودن شیب تردمیل برای تمرین نتیجه گیری کرد..