نقشه راه کنترل تهدید بومی بیماری سیاه زخم

این سند تحلیلی، روند اپیدمیولوژیک بیماری سیاه زخم در استان اصفهان طی یک دهه (۱۳۹۰-۱۴۰۰) را بر اساس داده های جمع آوری شده از منابع معتبر مورد بررسی قرار داده است. یافته های اصلی، حاکی از الگوی جغرافیایی مشخص بیماری، با تمرکز عمده در مناطق غربی و جنوب غربی استان، و ارتباط معنی دار آن با فعالیت های شغلی مرتبط با دام است. اوج فصلی بروز بیماری، در ماه های بهار و تابستان و همچنین افزایش نسبی موارد در بازه زمانی ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ مشاهده شده است. بر مبنای این شواهد، پنج گزینه سیاستی اصلی برای کنترل و پیشگیری از ابتلاء به سیاه زخم شناسایی و تحلیل شدند: ۱) تقویت واکسیناسیون دام در مناطق پرخطر، ۲) ایجاد نظام مراقبت و پایش فصلی پیش از آغاز فصول پرخطر، ۳) آموزش و توانمندسازی دامداران و کشاورزان، ۴) افزایش نظارت بر ورود و جابه جایی دام، و ۵) راه اندازی آزمایشگاه های سیار در مناطق روستایی. اولویت بندی این گزینه ها، بر اساس اثر بر چرخه انتقال بیماری، امکان اجرایی شدن با توجه به ظرفیت های استانی و نظر خبرگان به این صورت است: تقویت واکسیناسیون دام با بیشترین تاثیر در کاهش بیماری، در اولویت نخست معرفی شد. متعاقب آن، نظام مراقبت فصلی به دلیل نقش اساسی در شناسایی زودهنگام و واکنش سریع، و آموزش جامعه به عنوان تکمیل کننده تداوم اثربخشی سایر مداخلات، در اولویت های بعدی قرار می گیرند. گزینه های نظارت بر جابه جایی دام و توسعه آزمایشگاه های سیار نیز به عنوان اقدامات حمایتی و بلندمدت تر مطرح شدند.

کلیدواژه ها:

سیاه زخم ، اپیدمیولوژی ، واکسیناسیون ، دام ، استان اصفهان ، خلاصه سیاستی