<span dir="RTL" lang="AR-SA">ارزیابی تاثیر درمان طولانی مدت با داروهای آنتی سایکوتیک بر تعداد گلبول های سفید خون در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی

مقدمه: اسکیزوفرنی، یک اختلال روانی مزمن است که عملکرد شناختی، احساسات و رفتار را مختل می کند. داروهای آنتی سایکوتیک، که سنگ بنای درمان هستند، ممکن است در طول استفاده ی طولانی مدت بر تعداد سلول های خون تاثیر بگذارند و بطور بالقوه خطر عوارضی مانند عفونت یا کم خونی را افزایش دهند، اگرچه شواهد همچنان بحث برانگیز است. این مطالعه با هدف ارزیابی تاثیر درمان طولانی مدت با داروهای آنتی سایکوتیک بر تعداد گلبول های سفید خون در بیماران مبتلا به اسکیزوفرنی، بر اساس نوع داروی آنتی سایکوتیک مورد استفاده، انجام شد. روش ها: این مطالعه ی مقطعی در سال ۱۴۰۱، در ۱۱۹ بیمار اسکیزوفرنی تحت درمان در بیمارستان واسعی سبزوار انجام شد. پس از اخذ رضایت آگاهانه، داده های مربوط به مصرف طولانی مدت داروهای آنتی سایکوتیک از پرونده های پزشکی استخراج شد. بیماران بر اساس نوع داروی آنتی سایکوتیک به هفت گروه تقسیم شدند: کلوزاپین، ریسپریدون، اولانزاپین، کوئتیاپین، کلوزاپین و ریسپریدون، ریسپریدون و اولانزاپین و ریسپریدون و کوئتیاپین. ۵ میلی لیتر خون وریدی برای آنالیز شمارش کامل سلول های خون جمع آوری شد. مقادیر میانگین گلبول های سفید، نوتروفیل ها، مونوسیت ها، لنفوسیت ها و پلاکت ها در ۷ گروه با استفاده از آزمون Kruskal–Wallis مقایسه شدند. یافته ها: تفاوت آماری معنی داری در تعداد گلبول های سفید، نوتروفیل ها، مونوسیت ها، لنفوسیت ها و پلاکت ها در ۷ گروه آنتی سایکوتیک مشاهده نشد (۰/۰۵ < P). نتیجه گیری: یافته ها نشان داد که استفاده ی طولانی مدت از داروهای آنتی سایکوتیک مورد مطالعه، صرف نظر از نوع یا ترکیب خاص داروهای آنتی سایکوتیک مورد استفاده، تاثیر قابل توجهی بر تعداد سلول های خون ندارد. تحقیقات بیشتری برای تایید این نتایج و بررسی اثرات بالقوه هماتولوژیک در جمعیت های مختلف بیمار تحت درمان طولانی مدت با داروهای آنتی سایکوتیک مورد نیاز است.

کلیدواژه ها:

آنتی سایکوتیک ، اسکیزوفرنی ، شمارش سلول های خون ، استفاده ی طولانی مدت ، کلوزاپین ، ریسپریدون ، اولانزاپین ، کوئتیاپین