<span dir="RTL" lang="FA">نقش پیش بینی کننده ی استحکام من و حالات روان شناختی مثبت بر بخشش زناشویی در دانشجویان متاهل علوم پزشکی

مقدمه: ازدواج به عنوان نهاد محوری در سلامت و رفاه اجتماعی، با چالش همراه است. توانایی زوجین برای بخشیدن یکدیگر، عاملی حیاتی در کیفیت رابطه محسوب می شود. این پژوهش با هدف بررسی نقش پیش بینی کننده ی استحکام من و حالات روان شناختی مثبت بر بخشودگی زناشویی در دانشجویان متاهل دانشکده علوم پزشکی انجام شد. روش ها: پژوهش حاضر کاربردی از نوع توصیفی- همبستگی می باشد. جامعه ی آماری ۱۱۵۰ دانشجوی متاهل دانشکده ی علوم پزشکی دانشگاه آزاد اسلامی بابل که با فرمول کوکران، حجم نمونه ۲۸۸ نفر بود. نمونه گیری به روش در دسترس صورت گرفت. ابزارهای اندازه گیری پرسشنامه های دموگرافیک، مقیاس بخشودگی زناشویی، حالات روان شناختی مثبت و استحکام من بود. داده ها با آزمون های همبستگی و رگرسیون تحلیل شدند. یافته ها: نتایج تحلیل داده ها نشان داد که بین هر یک از متغیرهای مستقل (استحکام من و حالات روان شناختی مثبت) با متغیر وابسته (بخشودگی زناشویی) رابطه ی معناداری وجود دارد (۰/۰۵ > P). همچنین، در مدل رگرسیون چندگانه، هر دو متغیر پیش بین توانستند واریانس قابل توجهی از بخشودگی زناشویی را تبیین کنند (۰/۰۵ > P برای هر دو متغیر) و ضریب تعیین مدل در سطح بالایی معنادار بود (۰/۰۰۱ > P). به طور کلی، نتایج حاکی از معناداری رابطه ی اصلی پژوهش است (۰/۰۵ > P). نتیجه گیری: این یافته ها تایید می کنند که هم انسجام خانوادگی و هم ظرفیت های روان شناختی مثبت، فرایند بخشودگی در روابط زناشویی را به طور معناداری تسهیل می کنند و تقویت هم زمان این سازه ها می تواند کیفیت روابط زوجین را بهبود بخشد از این رو نتایج نشان می دهد که تقویت ابعاد شخصیتی و توسعه ظرفیت های مثبت روان شناختی زوجین، بخشودگی و در نتیجه کیفیت روابط زناشویی آن ها را ارتقا می دهد. لذا، پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی زوجین و مشاوره های پیش از ازدواج، بر تقویت این مولفه ها متمرکز شوند تا مدیریت تعارضات بهبود یابد.

کلیدواژه ها:

استحکام من ، روان شناسی مثبت گرا ، بخشش ، وضعیت تاهل ، دانشجویان ، ازدواج