<span dir="RTL" lang="AR-SA">بررسی اثرات محافظتی <span dir="RTL" lang="FA">سیرینجیک اسید<span dir="RTL" lang="AR-SA"> بر زخم معده ناشی از اتانول در موش صحرایی

مقدمه: الکل، یکی از عوامل اصلی آسیب مخاط و ایجاد زخم معده است. با توجه به نقش گونه های فعال اکسیژن در پاتوژنز زخم معده ناشی از اتانول و ظرفیت آنتی اکسیدانی سیرینجیک اسید، این مطالعه با هدف بررسی اثرات محافظتی احتمالی این ترکیب در زخم معده ناشی از اتانول در موش صحرایی انجام شد. روش ها: ۳۰ سر موش صحرایی نر ویستار بالغ به ۵ گروه ۶تایی تقسیم شدند: کنترل منفی (نرمال سالین)، کنترل مثبت (نرمال سالین و اتانول مطلق)، کنترل استاندارد (لانسوپرازول و اتانول) و گروه های تیمار با دوزهای ۵۰ و ۱۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم سیرینجیک اسید همرا با اتانول. دوره درمان ۱۴ روز بوده و حیوانات نرمال سالین، لانسوپرازول و سیرینجیک اسید را روزانه از طریق خوراکی دریافت کردند. در روز پانزدهم تمام گروه ها به جز کنترل منفی، اتانول مطلق را نیز با گاواژ دریافت کردند و ۴ ساعت بعد موش ها آسان کشی شدند. سپس نمونه های مخاطی معده جهت ارزیابی هیستوپاتولوژیک و اندازه گیری شاخص های استرس اکسیداتیو جمع آوری شد. یافته ها: پیش درمانی با سیرینجیک اسید موجب بهبود ضایعات ماکروسکوپیک (درصد بازدارندگی ۶۱/۳۵ در دوز ۱۰۰ میلی گرم بر کیلوگرم) و هیستوپاتولوژیک ناشی از اتانول در مخاط معده شد. همچنین، این دارو با کاهش میزان مالون دی آلدهید، وضعیت اکسیدانی تام و شاخص استرس اکسیداتیو و نیز با افزایش میزان سوپراکسید دیسموتاز و ظرفیت آنتی اکسیدانی تام در مخاط بافت معده موجب تخفیف استرس اکسیداتیو گردید. نتیجه گیری: نتایج این مطالعه نشان داد که پیش درمانی با سیرینجیک اسید اثر محافظتی معنی داری علیه زخم معده ناشی از اتانول داشت که این اثر می تواند به دلیل خواص آنتی اکسیدانی آن باشد.

کلیدواژه ها:

سیرینجیک اسید ، زخم معده ، اتانول ، موش صحرایی ، استرس اکسیداتیو