<span dir="RTL" lang="FA">رابطه ی استرس شغلی با کیفیت زندگی پرستاران

مقدمه: استرس شغلی، یکی از عوامل مهم موثر بر سلامت جسمی و روانی پرستاران است که می تواند کیفیت زندگی آنان را کاهش دهد. پرستاران شاغل در بخش های کودکان به دلیل شرایط پیچیده بالینی، مسئولیت مراقبت از بیماران آسیب پذیر و فشارهای روانی ناشی از تعامل با خانواده ها، در معرض استرس بیشتری قرار دارند. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین استرس شغلی و کیفیت زندگی پرستاران شاغل در بخش های کودکان بیمارستان شهید مطهری ارومیه بود.روش ها: این مطالعه ی توصیفی- همبستگی در سال ۱۴۰۳ در ارومیه انجام شد. جامعه ی پژوهش شامل تمامی پرستاران شاغل در بخش های کودکان بیمارستان شهید مطهری ارومیه بود که به روش تمام شماری وارد مطالعه شدند. داده ها با استفاده از پرسشنامه ی اطلاعات جمعیت شناختی، پرسشنامه استرس شغلی اسیپو (Osipow Occupational Stress Inventory) و کیفیت زندگی SF-۳۶ جمع آوری شد. تحلیل داده ها با آزمون های توصیفی و همبستگی Pearson انجام شد. سطح معنی داری کمتر از ۰/۰۵ در نظر گرفته شد.یافته ها: میانگین نمره استرس شغلی پرستاران ۲۴/۷۴ ± ۱۷۲/۷۲ و میانگین کیفیت زندگی ۸/۰۷ ± ۳۲/۱۱ بود. در ابعاد استرس شغلی، مسئولیت پذیری و بارکاری نقش بیشترین میانگین را داشتند. بین استرس شغلی و کیفیت زندگی رابطه ی معکوس و معنادار مشاهده شد. بین استرس شغلی و کیفیت زندگی رابطه معکوس و معنادار مشاهده شد (۰/۰۰۱ > P، ۰/۲۷- = r). همچنین استرس شغلی با سلامت جسمی (۰/۰۲ = P، ۰/۱۵ - = r) و سلامت روانی (۰/۰۰۱ > P، ۰/۳۴- = r) ارتباط منفی و معنادار داشت. استرس شغلی با سن، سابقه ی کاری، وضعیت تاهل و نوع شیفت کاری ارتباط معنادار داشت، در حالی که کیفیت زندگی تنها با جنسیت مرتبط بود.نتیجه گیری: افزایش استرس شغلی با کاهش کیفیت زندگی پرستاران همراه است. بنابراین، اجرای برنامه های کاهش استرس، افزایش حمایت سازمانی، بهبود شرایط کاری و توجه به سلامت روان پرستاران می تواند در ارتقای کیفیت زندگی و عملکرد حرفه ای آنان موثر باشد.

کلیدواژه ها:

استرس شغلی ، کیفیت زندگی ، پرستاران