اثرات سوزن زدن خشک عضلات گاستروکنمیوس، سولئوس و تیبیالیس خلفی بر اسپاستیسیته، تعادل و عملکرد حرکتی اندام تحتانی پس از سکته مغزی: پروتکل یک کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده، دوسوکور و کنترل شده با مداخله شم

هدف هدف این مطالعه بررسی تاثیر سوزن زدن خشک عضلات گاستروکنمیوس، سولئوس و تیبیالیس خلفی بر اسپاستیسیته، تعادل و عملکرد حرکتی اندام تحتانی در بیماران پس از سکته مغزی است. روش بررسی این مقاله، پروتکل یک کارآزمایی بالینی تصادفی سازی شده، دوسوکور و کنترل شده با درمان شم را براساس دستورالعمل SPIRIT ارائه می کند. تعداد ۲۴ بیمار پس از سکته مغزی به صورت تصادفی در دو گروه سوزن زدن خشک و شم (هر گروه ۱۳ نفر) تخصیص می یابند. پیامدهای مطالعه شامل شدت اسپاستیسیته، تعادل و عملکرد حرکتی اندام تحتانی است که با استفاده از ابزارهای معتبر بالینی ارزیابی خواهند شد. ارزیابی ها در چهار نوبت انجام می شود: پیش از مداخله، بلافاصله پس از مداخله، ۱ هفته پس از مداخله و ۱ ماه پس از مداخله. تحلیل داده ها با نرم افزار SPSS نسخه ۲۴ انجام خواهد شد و سطح معنی داری ۰/۰۵ در نظر گرفته می شود. یافته ها انتظار می رود انجام سوزن زدن خشک بر روی عضلات گاستروکنمیوس، سولئوس و تیبیالیس خلفی به کاهش معنادار اسپاستیسیته و بهبود تعادل و عملکرد حرکتی اندام تحتانی در افراد پس از سکته مغزی منجر شود نتیجه گیری امید است این کارآزمایی شواهدی درباره ارزش بالینی سوزن زدن خشک در بهبود اسپاستیسیته، تعادل و عملکرد حرکتی اندام تحتانی پس از سکته مغزی فراهم کند. در صورت اثربخشی، این روش می تواند به عنوان یک مداخله کمکی در توانبخشی بیماران سکته مغزی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Stroke ، Spasticity ، Dry needling (DN) ، Balance ، Ankle disorder ، سکته مغزی ، اسپاستیسیته ، سوزن زدن خشک ، تعادل ، عملکرد حرکتی