<span dir="RTL" lang="AR-SA">اعتبارسنجی پروتکل ام آرآی ریلکسومتری <span dir="RTL" lang="AR-SA"> بر اساس فانتوم جهت ارزیابی و طبقه بندی بالینی اضافه بار آهن در بیماران تالاسمی ماژور

مقدمه: ارزیابی دقیق اضافه بار آهن کبد در بیماران تالاسمی ماژور جهت مدیریت بهینه درمان حیاتی است. اگرچه تصویربرداری تشدید مغناطیسی (MRI) مبتنی بر ریلکسومتری روش استاندارد و غیرتهاجمی برای سنجش بار آهن بافتی است، اما مقادیر ​ به شدت تحت تاثیر تفاوت های اسکنر، پروتکل تصویربرداری و روش آنالیز قرار دارند؛ امری که می تواند منجر به طبقه بندی بالینی نادرست شود. این مطالعه با هدف بررسی ضرورت کنترل کیفی و اعمال ضرایب تصحیح اختصاصی انجام شد. روش ها: در این مطالعه مشاهده ای گذشته نگر دو مرکزه، ۷۹ بیمار تالاسمی ماژور (مشهد و زاهدان) با استفاده از MRI-Relaxometry ارزیابی شدند. ابتدا تصاویر بدون اعمال ضرایب تصحیح (non-modified) تحلیل و بیماران در پنج طبقه بالینی دسته بندی شدند. برای اعتبارسنجی، فانتومی با غلظت های معین آهن در هر مرکز تصویربرداری و ضرایب تصحیح اختصاصی استخراج گردید. سپس، تصاویر مجددا با اعمال این ضرایب (QC-modified) آنالیز و نتایج طبقه بندی بازنگری شد. یافته ها: اعمال ضرایب تصحیح، تغییر در طبقه بندی بالینی ۳۱/۶ درصد بیماران را در پی داشت. عدم لحاظ ضرایب اختصاصی منجر به بیش برآوردی در مرکز زاهدان و کم برآوردی در مرکز مشهد شد. همبستگی بسیار قوی میان و غلظت واقعی آهن در فانتوم (۰/۹۸ ≈ R۲)، دقت روش کالیبراسیون را تایید کرد. نتیجه گیری: یافته ها موید آن بود که کالیبراسیون مبتنی بر فانتوم و آنالیز اختصاصی هر اسکنر، نقش کلیدی در افزایش دقت کمی MRI و پیشگیری از خطاهای تشخیصی دارد. این رویکرد ضمن ارتقای دقت سنجش بار آهن، تصمیم گیری بالینی دقیق تر در مدیریت تزریق خون و درمان آهن زدا را میسر می سازد.

کلیدواژه ها:

تالاسمی ، ریلکسومتری تشدید مغناطیسی ، اضافه بار آهن ، کالیبراسیون ، بیومارکر تصویربرداری کمی