<span dir="RTL" lang="AR-SA">مقایسه ی حساسیت اخلاقی دستیاران رشته های جراحی و غیرجراحی: یک مطالعه ی مقطعی در بیمارستان های آموزشی اصفهان

مقدمه: حساسیت اخلاقی، از ضرورت های پایه ای خدمت رسانی حرفه ای در حوزه ی سلامت است که به پزشکان در شناسایی تعارض های اخلاقی و اتخاذ تصمیم های بالینی درست کمک می کند. مطالعه ی حاضر با هدف تعیین و مقایسه ی میانگین نمره ی حساسیت اخلاقی بین دستیاران رشته های جراحی و غیرجراحی در بیمارستان های آموزشی اصفهان انجام شد. روش ها: مطالعه از نوع مقطعی در سال ۱۴۰۲ در بیمارستان های الزهرا(س) و کاشانی اصفهان اجرا شد. ۱۰۰ دستیار شاغل در رشته های مختلف (۲۶ نفر جراحی و ۷۴ نفر غیرجراحی) به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه استاندارد حساسیت اخلاقی لوتزن (MSQ) شامل ۲۵ گویه در ۶ بعد بود. داده ها با استفاده از آزمون های تحلیل چند متغیری تحلیل شد. یافته ها: میانگین و انحراف معیار نمره ی کل حساسیت اخلاقی دستیاران ۱۲/۸۳±۶۷/۰۲ گزارش شد که نشان دهنده ی سطح متوسط است. یافته ها نشان داد حساسیت اخلاقی در ۱۵ درصد دستیاران پایین، ۶۷ درصد متوسط و ۱۸ درصد در سطح بالا قرار دارد. بین نمره ی کل حساسیت اخلاقی و زیرمقیاس های آن در دستیاران رشته های جراحی و غیرجراحی تفاوت آماری معناداری مشاهده نشد (۰/۰۵ < P). همچنین متغیرهایی چون جنسیت و سال تحصیلی، بر میزان حساسیت اخلاقی شرکت کنندگان تاثیر معناداری نداشتند (۰/۰۵ < P). نتیجه گیری: حساسیت اخلاقی بیشتر دستیاران در رشته های تخصصی مورد مطالعه در حد متوسط ارزیابی شد. با توجه به اهمیت این مهارت در کیفیت مراقبت از بیمار و تصمیم گیری های اخلاقی، بازنگری در برنامه های آموزشی اخلاق پزشکی و اجرای دوره های عملی و مورد محور جهت ارتقای حساسیت اخلاقی پزشکان در دوره دستیاری توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

حساسیت اخلاقی ، دستیاران پزشکی ، اخلاق بالینی ، جراحی ، اصفهان