ارزیابی اثر مهاری و تخریبی پپتید LL-۳۷ بر بیوفیلم سویه های اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک جدا شده از بیماران مبتلا به عفونت ادراری در اصفهان" >ارزیابی اثر مهاری و تخریبی پپتید LL-۳۷ بر بیوفیلم سویه های اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک جدا شده از بیماران مبتلا به عفونت ادراری در اصفهان" >ارزیابی اثر مهاری و تخریبی پپتید LL-۳۷ بر بیوفیلم سویه های اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک جدا شده از بیماران مبتلا به عفونت ادراری در اصفهان" >
<span dir="RTL" lang="AR-SA">ارزیابی اثر مهاری و تخریبی پپتید LL-۳۷<span dir="RTL" lang="AR-SA"> بر بیوفیلم سویه های اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک جدا شده از بیماران مبتلا به عفونت ادراری در اصفهان
مقدمه: پپتید ضدمیکروبی کاتلیسیدین انسانی LL-۳۷، به عنوان بخشی از سیستم ایمنی ذاتی میزبان، قادر به مقابله با بیوفیلم های باکتریایی می باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی تاثیر غلظت های sub-MIC کاتلیسیدین LL-۳۷ بر بیوفیلم سویه های بالینی اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک جدا شده از بیماران در اصفهان در سال ۱۴۰۳ انجام شد. روش ها: در مجموع ۲۴۷ ایزوله مشکوک به اشرشیا کلای جمع آوری و پس از شناسایی با آزمون های بیوشیمیایی استاندارد با استفاده از آزمون PCR با پرایمر ژن tufA مورد تایید قرار گرفتند. توانایی تشکیل بیوفیلم با روش های کیفی ژلوز قرمز کنگو و کمی میکروتیتر پلیت ارزیابی گردید و فراوانی ژن های مرتبط با تولید بیوفیلم تعیین شد. ابتدا حداقل غلظت بازدارندگی (MIC) پپتید LL-۳۷ (ProteoGenix، فرانسه) تعیین شد و سپس فعالیت LL-۳۷ در غلظت های Sub-MIC بر مهار و تخریب بیوفیلم در ۶ سویه منتخب (بهعنوان نماینده گروه های بیوفیلم قوی، متوسط و ضعیف) بررسی گردید. یافته ها: از مجموع ۲۰۴ سویه تایید شده، ۵۷ درصد بیوفیلم مثبت بودند. ژن yedQ در تمامی سویه های مولد بیوفیلم شناسایی شد. غلظت ۱۲ میکرومولار LL-۳۷ تشکیل بیوفیلم را در سویه های بیوفیلم قوی و متوسط به ترتیب به میزان ۴۰-۳۴ درصد و ۴۸-۴۱ درصد کاهش داد. همچنین این غلظت توانست بیوفیلم های از پیش تشکیل شده را با کارآیی ۵۳-۳۸ درصد تخریب نماید؛ اما غلظت ۶ میکرومولار تاثیر کمتر از ۱۰ درصد بر سویه های بیوفیلم ضعیف داشت. نتیجه گیری: پپتید LL-۳۷ در غلظت های زیرمهاری دارای فعالیت ضدبیوفیلمی قابل توجهی علیه سویه های بالینی اشرشیا کلای اوروپاتوژنیک، به ویژه سویه های مولد بیوفیلم قوی است. این یافته ها پتانسیل LL-۳۷ را به عنوان عامل کمکی در مدیریت عفونت های ادراری برجسته می سازد.
دانشجوی دکتری تخصصی میکروبیولوژی، بخش میکروبیولوژی، گروه سلولی مولکولی و میکروبیولوژی، دانشکده ی علوم و فناوری های زیستی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
دکتری تخصصی باکتری شناسی، دانشیار، بخش میکروبیولوژی، گروه سلولی مولکولی و میکروبیولوژی، دانشکده ی علوم و فناوری های زیستی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران
دکتری تخصصی میکروبیولوژی، استادیار، گروه زیست شناسی، دانشکده ی علوم، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران
مراجع و منابع این مقاله:
لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این مقاله را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود مقاله لینک شده اند :
Tullus K, Shaikh N. Urinary tract infections in children. The ...
Rahimi F, Khashei S. Investigation the effect of nitric oxide ...