مقدمه:
صلاحیت پرستاری کل نگر در پرستاران، ترکیبی از استعداد، انگیزه و توانایی در ارائه ی مراقبت های پرستاری ایمن، موثر و حرفه ای به مددجو است. این مطالعه ابتدا به صورت کمی،
صلاحیت پرستاری کل نگر را در میان پرستاران ایرانی اندازه گیری خواهد کرد و سپس به صورت کیفی، به کاوش ادراکات و تجارب زمینه مند موثر بر آن سطوح اندازه گیری شده خواهد پرداخت. روش ها: برای انجام این مطالعه از یک طرح ترکیبی متوالی توضیحی در دو مرحله استفاده خواهد شد. مرحله ی اول فاز کمی به صورت مقطعی و با هدف تعیین
صلاحیت پرستاری کل نگر در پرستاران انجام می شود. در این فاز، ۱۷۰ پرستار بر اساس معیارهای ورود از بخش های عمومی و ویژه بیمارستان های وابسته به دانشگاه علوم پزشکی گلستان به روش نمونه گیری چندمرحله ای انتخاب می شوند. برای جمع آوری داده ها در این فاز، از نسخه ی فارسی پرسشنامه
صلاحیت پرستاری کل نگر استفاده می شود. همچنین، ترجمه و روانسنجی این پرسشنامه انجام خواهد شد. داده های فاز کمی با آمار توصیفی تحلیل می شوند. در فاز کیفی از روش تحلیل محتوای هدایت شده برای درک HNCS در پرستاران استفاده می شود. در این فاز، شرکت کنندگان با نمونه گیری هدفمند انتخاب می شوند. داده ها از طریق مصاحبه های نیمه ساختاریافته جمع آوری می شوند تا به اشباع داده برسند. داده ها با رویکرد الو و کینگاس و با استفاده از نرم افزار MAXQDA نسخه ۲۰ تحلیل می شوند. در نهایت، محققان با استفاده از داده های کیفی، تفسیری از نتایج کمی ارائه خواهند داد. یافته ها: در بخش کمی، میزان
صلاحیت پرستاری کل نگر گزارش می شود. در بخش کیفی، تجربیات پرستاران از این مفهوم بیان می شود. تلفیق یافته ها، انتظار می رود به مدلی تفسیری منجر شود که سطوح کمی اندازه گیری شده را با ادراکات کیفی پیوند دهد. نتیجه گیری: استفاده از رویکرد تلفیقی، فرایندی نظام مند را فراهم می آورد که در گام نخست به اندازه گیری
صلاحیت پرستاری کل نگر و در گام بعد به کاوش تجارب زمینه مند موثر بر آن می پردازد..