<span dir="RTL" lang="AR-SA">گزارش یک مورد نوروپاتی اپتیک یک طرفه ناشی از آمیودارون

مقدمه: آمیودارون، مشتق di-iodinated از بنزوفوران، یک داروی ضدآریتمی کلاس III است که عمدتا از طریق مهار کانال های پتاسیمی عمل می کند. این دارو نخستین بار در دهه ۱۹۶۰ برای درمان آنژین صدری معرفی شد و امروزه به طور گسترده در مدیریت آریتمی های قلبی، به ویژه فیبریلاسیون دهلیزی، مورد استفاده قرار می گیرد. با وجود اثربخشی بالا، آمیودارون با عوارض سیستمیک متعددی همراه است که می تواند ارگان های مختلف از جمله چشم را درگیر کند. روش ها: این مطالعه به صورت گزارش مورد (Case Report) انجام شد. بیمار با شکایت تاری دید تحت بررسی کامل چشمی شامل سنجش حدت بینایی، معاینه اسلیت لامپ، فوندوسکوپی، پریمتری و تصویربرداری MRI مغز و اربیت قرار گرفت. یافته ها: در این گزارش، مردی ۶۰ ساله با شکایت تاری دید پیشرونده معرفی می شود که به دلیل فیبریلاسیون دهلیزی تحت درمان با آمیودارون بود. معاینه چشم پزشکی، نوروپاتی اپتیک را نشان داد که به طور غیرمعمول به صورت یک طرفه تظاهر یافته بود، در حالی که این عارضه در اغلب موارد دوطرفه گزارش می شود. همچنین، وجود Cornea veticillata نیز در قرنیه مشاهده شد. پس از قطع دارو، پیشرفت علائم بینایی متوقف گردید و از بدتر شدن وضعیت جلوگیری شد. نتیجه گیری: نوروپاتی اپتیک ناشی از آمیودارون یک عارضه نادر اما مهم است که اغلب با NAION اشتباه گرفته می شود. تداوم ادم دیسک و سیر تدریجی از ویژگی های مهم این اختلال هستند. با توجه به شباهت های بالینی، تشخیص افتراقی دقیق ضروری است. قطع دارو ممکن است منجر به تثبیت یا بهبود نسبی عملکرد بینایی شود، هرچند ادم دیسک ممکن است برای مدت طولانی باقی بماند.

کلیدواژه ها:

آمیودارون ، نوروپاتی اپتیک توکسیک ، عوارض جانبی و واکنش های ناخواسته دارویی ، بیماری های قرنیه