مقدمه: به دلیل محدودیت های تصویربرداری با
توموگرافی کامپیوتری (CT)، تصاویر تشدید مغناطیسی (MRI) به عنوان ابزاری مکمل برای طراحی درمان
پرتودرمانی استفاده می شوند. این مطالعه با هدف بررسی تاثیر ترکیب تصاویر MRI و CT بر تعیین حجم هدف، توزیع دز و ارزیابی رادیوبیولوژیکی طرح های درمانی در
توموتراپی هلیکال (HT)
سرطان رکتوم انجام شده است. روش ها: در این مطالعه، تصاویر MRI و CT از ۱۰ بیمار مبتلا به
سرطان رکتوم جمع آوری شد. تصاویر با استفاده از الگوریتم Deformable Image Registration ترکیب شدند و سپس حجم های تومور شامل GTV، CTV و PTV تعیین گردید. در ادامه، دز متوسط، احتمال کنترل تومور (TCP) و احتمال بروز عوارض در بافت های سالم (NTCP) محاسبه و بین دو روش مقایسه شد. یافته ها: مقادیر میانگین GTV، CTV و PTV در روش تعیین هدف مبتنی بر CT به طور معناداری بیشتر از روش MRI/CT بود (۰/۰۳۴ = P، ۰/۰۳۴ = P، ۰/۰۲۴ = P). همچنین، کاهش معنی دار PTV منجر به افزایش قابل توجه TCP نشد (۰/۰۸۵ = P). با کاهش حجم هدف، دز متوسط دریافتی مثانه، روده باریک و سر استخوان های ران کاهش یافت (۰/۰۰۶، ۰/۰۲۷، ۰/۰۰۲، ۰/۰۴۵ = P). نتیجه گیری: ترکیب تصاویر MRI با CT در
توموتراپی هلیکال سرطان رکتوم، منجر به تعیین دقیق تر حجم هدف و بهبود پارامترهای رادیوبیولوژیکی، از جمله کاهش دوز وارده به اندام های حساس بدون کاهش اثربخشی درمان می شود. این روش می تواند ایمنی و کیفیت طرح های
پرتودرمانی را به طور قابل توجهی افزایش دهد.