تعداد بهینه سطوح نمره دهی: مقایسه پایایی سیستم ۴ رتبه ای با ۲۰ نمره ای در ارزیابی مهارت های عملی

مقدمه: ارزیابی عملکرد دانشجویان یکی از اجزای حیاتی در هر سیستم آموزشی است. هدف انجام این مطالعه، ارزیابی پایایی و توافق سیستم ساده ۴ رتبه ای (A، B، C و D) در مقایسه با سیستم ۲۰ نمره ای رایج ایرانی در ارزیابی مهارت های ارتودنسی عملی دانشجویان دندانپزشکی بود.مواد و روش ها: این مطالعه مقطعی در پاییز ۱۴۰۲ در دانشکده دندانپزشکی تبریز انجام شد. هفتاد و پنج کار عملی از پانزده دانشجوی سال چهارم دندانپزشکی که واحد ارتودنسی عملی ۱ را گذرانده بودند، مورد بررسی قرار گرفت. عملکرد دانشجویان در پنج کار عملی توسط دو عضو هیات علمی به صورت مستقل و با استفاده از هر دو سیستم ۴ رتبه ای و ۲۰ نمره ای ارزیابی شد. توافق بین ارزیابان با استفاده از ضریب کاپای وزنی کوهن برای سیستم ۴ رتبه ای و ضریب همبستگی درون رده ای (ICC) برای سیستم ۲۰ نمره ای بررسی شد. همچنین توافق بین دو سیستم نمره دهی با استفاده از ICC و نمودار Bland–Altman ارزیابی شد. سطح معنی داری ۰۵/۰ در نظر گرفته شد.یافته ها: سیستم ۴ رتبه ای، توافق متوسط بین ارزیابان را نشان داد ( ۵۰/۰weighted kappa =)، در حالی که سیستم ۲۰ نمره ای نیز دارای توافق متوسط بود (۴۷/۰=ICC ). پس از تبدیل نمرات سیستم ۴ رتبه ای به مقادیر متناظر سیستم ۲۰ نمره ای، توافق قوی بین دو سیستم مشاهده شد (۹۴۴/۰ و ۹۶۹/۰ICC=). نتیجه گیری: سیستم ۴ رتبه ای ممکن است یک گزینه جایگزین بالقوه برای سیستم سنتی ۲۰ نمره ای در ارزیابی مهارت های عملی دانشجویان دندانپزشکی باشد. این سیستم ضمن داشتن مزایایی مانند سادگی و کارایی، سطح قابل قبولی از پایایی را حفظ می کند. انتخاب بین این سیستم ها باید بر اساس نیازها و اهداف خاص محیط آموزشی انجام شود.

کلیدواژه ها:

پایایی ، ارتودنسی ، آموزش دندانپزشکی ، نمره