چکیده
زمینه:
ویروس بوندیبوگیو (Bundibugyo virus; BDBV) یکی از گونه های بیماری زای جنس Orthoebolavirus است که می تواند موجب بیماری شدید و مرگ ومیر قابل توجه شود. با وجود اهمیت بهداشت عمومی، این ویروس در مقایسه با ویروس ابولای زئیر کمتر مورد مطالعه قرار گرفته است. نبود واکسن و درمان اختصاصی، محدودیت های تشخیصی و خطر گسترش منطقه ای، ضرورت آمادگی برای مقابله با این پاتوژن را افزایش داده است. مطالعه حاضر با هدف بررسی جامع اپیدمیولوژی، ویژگی های بالینی، تشخیص، درمان، واکسن، پیشگیری و کنترل بیماری ناشی ازBDBV، با تمرکز بر شواهد مرتبط با همه گیری سال ۲۰۲۶، انجام شد.
روش کار: این مطالعه یک مرور روایتی تحلیلی از شواهد منتشرشده و گزارش های معتبر درباره بیماری ناشی از ویروس بوندیبوگیو، با تمرکز بر همه گیری سال ۲۰۲۶ است. منابع علمی و گزارش های معتبر با استفاده از کلیدواژه های مرتبط باBDBV، بیماری ویروس ابولا، همه گیری، اپیدمیولوژی، تشخیص، درمان، واکسن، پیشگیری، کنترل عفونت و انتقال فرامرزی جست وجو و بررسی شدند. منابع منتخب شامل مطالعات مروری، مطالعات مدل سازی، مطالعات مشاهده ای، گزارش های بالینی و سیاستی و ارزیابی های خطر بودند. پس از غربالگری، ۱۳ مقاله به عنوان منابع اصلی وارد تحلیل و یافته ها به صورت موضوعی تلفیق و تفسیر شدند.
یافته ها: نتایج نشان داد که همه گیری BDBV در سال ۲۰۲۶ با چالش هایی شامل تشخیص دیرهنگام، محدودیت ظرفیت آزمایشگاهی، کم تشخیصی موارد و دشواری ردیابی تماس همراه بوده است. نبود واکسن و درمان تاییدشده اختصاصی برایBDBV، اهمیت مراقبت های حمایتی و ارزیابی درمان ها و واکسن های در حال توسعه را برجسته می کند. ناامنی، آوارگی جمعیت، بی اعتمادی اجتماعی، ضعف زیرساخت های بهداشتی و تحرکات فرامرزی نیز کنترل همه گیری را پیچیده تر ساخته اند. شواهد اپیدمیولوژیک و مدل سازی بر احتمال کم گزارشی قابل توجه موارد و ضرورت تقویت نظارت منطقه ای تاکید داشتند. کنترل موثر بیماری نیازمند ترکیبی از تشخیص سریع، ایزوله سازی، ردیابی تماس، پیشگیری و کنترل عفونت، تدفین ایمن، مشارکت فعال جامعه و هماهنگی فرامرزی است.
نتیجه گیری: همه گیری BDBV شکاف های موجود در آمادگی جهانی برای مقابله با فیلوویروس های کمتر شناخته شده را آشکار کرد. تقویت ظرفیت تشخیص پان فیلوویروس، توسعه واکسن ها و درمان های با پوشش گسترده، سرمایه گذاری در زیرساخت های بهداشتی و آزمایشگاهی و ایجاد نظام های پاسخ جامعه محور و هماهنگ فرامرزی برای کاهش خطر همه گیری های آینده ضروری است.