الگویابی مناقشات کمی هیدروپلیتیکی بر اساس رویکرد حل منازعه

مسئله کمبود آب شیرین پس از بحران جمعیت، دومین بحران جهان شمول در کره زمین می باشد که افزایش تقاضا و کاهش منابع در دسترس، حل این بحران را با موانع جدی روبه رو نموده و باعث بروز تنش و درگیری بین واحدهای سیاسی در مقیاس های گوناگون شده است. حل مناقشات مربوط به آب در وهله اول مربوط به میزان دسترسی به منابع موجود می باشد که مستلزم داشتن رویکردی کاربردی و منطقی از سوی تمامی ذی نفعان این عرصه در پیوند باسیاست خارجی کشورهاست. براین اساس در پژوهش پیش رو به الگویابی مناقشات کمی هیدروپلیتیکی بر اساس رویکرد حل منازعه پرداخته شده است. به این منظور مهم ترین مولفه های مرتبط با مناقشات هیدروپلیتیکی از درون نظریه ها و دیدگاه های مربوط به بحران و منازعه به عنوان متغیر وابسته پژوهش مشخص و راهکارها و رویکردهای لازم برای حل وفصل آن در جهت رسیدن به الگوی مطلوب به عنوان متغیر مستقل ارائه شده است؛ لذا این پژوهش به دنبال پاسخ به این پرسش است که در خصوص مناقشات کمی هیدروپلیتیکی بر اساس رویکرد حل منازعه چه الگویی می توان ارائه داد؟ در پاسخ به سوال پژوهش و با جمع بندی نتایج به دست آمده، الگویی جامع که در برگیرنده دلایل و زمینه های بروز مناقشات و راهکارهای برون رفت از شرایط موجود باشد در پنج بخش: ۱ کمبود منابع آب شیرین ۲ خط تقسیم آب، دریاچه ها، رودخانه های مشترک و بهره برداری از آن ها ۳ فاصله جغرافیایی و تعدد کشورهای درگیر ۴ نحوه مدیریت امور توسط کشورهای درگیر ۵ مداخله و تاثیرگذاری سازمان های بین المللی و قدرت های بزرگ تدوین شده است.

کلیدواژه ها:

کمبود آب ، مناقشات کمی ، هیدروپلیتیک ، الگویابی ، حل منازعه