اخلاق پولس؛ خوانشی تطبیقی ​​با آموزه های قرآنی در باب رحمت، مسئولیت و تحول اخلاقی

این مقاله به تحلیل انتقادی و تطبیقی اخلاق پولس می پردازد و به ویژه ابعاد نجات شناختی، روح شناختی، آیین گرایانه، عشق محور و فرجام شناختی آن را مورد بررسی قرار می دهد. نویسنده با تکیه بر متون کلیدی عهد جدید و تفاسیر معتبر علمی، نشان می دهد که پولس زندگی اخلاقی را بر چه پایه هایی بنا می نهد: بر کار نجات بخش خدا در مسیح، حضور توانمندساز روح القدس، مشارکت در غسل تعمید و شام خداوند، برتری عشق ایثارگرانه (آگاپه)، و همچنین تنش میان «اکنون » و «هنوز نه» در تحقق وعده های الهی.نکته محوری این نوشتار، تاکید بر جهت گیری اجتماعی عشق در اندیشه پولس است؛ اصلی که زندگی جمعی را سامان می دهد و در برابر خودمحوری ایستادگی می کند. سپس، این مفاهیم در گفت وگو با دیدگاه های قرآن درباره رحمت الهی، مسئولیت انسانی، تقوا، تداوم نبوت و پاسخگویی فردی قرار می گیرند. اگرچه هر دو سنت دینی بر این باورند که زندگی اخلاقی وابسته به ابتکار الهی است و باید در روابط عینی با دیگران تجلی یابد، اما درباره نقش مرگ مسیح، ماهیت مسئولیت اخلاقی، کارکرد مناسک دینی و سیر تاریخ نجات، تفاوت های چشمگیری پدیدار می شود. نویسنده در پایان استدلال می کند که خوانشی دقیق و تطبیقی از این دو سنت، هم به روشن شدن انسجام درونی اخلاق پولسی یاری می رساند و هم چارچوب الهیاتی متمایز قرآن را آشکار می سازد؛ و بدین ترتیب، به درک دقیق تر و ژرف تری از اندیشه اخلاقی در این دو سنت کتاب محور کمک می کند.

کلیدواژه ها:

اخلاق پولسی ، نجات شناسی ، اخلاق مقدس ، آگاپه ، معادشناسی ، اخلاق قرآنی ، مسئولیت اجتماعی