هفت آسمان: تبارشناسی کیهان شناختی در قرآن کریم و عهدین با رویکرد تطبیقی

بررسی ساختار کیهان شناختی در متون مقدس همواره یکی از موضوعات بنیادین در مطالعات الهیاتی و بینامتنی بوده است. این تحقیق با هدف تحلیل مفهوم «هفت آسمان» در قرآن کریم و مقایسه آن با اشارات موجود در عهدین، به بررسی بنیان های معرفتی و تفسیری این اصطلاح می پردازد. روش تحقیق به صورت توصیفی-تحلیلی و تطبیقی، با تکیه بر تحلیل محتوای آیات قرآن و نصوص عهدین و مراجعه به تفاسیر معتبر شیعه، سنی و کتب الهیات تطبیقی انجام شده است. یافته های این پژوهش نشان می دهد که اگرچه مفهوم آسمان و کثرت آن در هر دو سنت ابراهیمی مطرح است، قرآن کریم با دقت و جزئیات بیشتری به توصیف «هفت آسمان» پرداخته و آن را به عنوان یک ساختار منظم و لایه لایه در آفرینش الهی معرفی می کند که با نگاه های علمی و نجومی قرون متاخر، از منظر نمادین و یا ساختاری، قابل تامل و تفسیرهای عمیق تر است، در حالی که عهدین به طور مستقیم به عدد هفت اشاره صریحی ندارند، اما اشاراتی به چندین طبقه آسمانی در متون آنها وجود دارد که زمینه را برای تفاسیر مشابه فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

"کیهان شناسی تطبیقی ، پدیدارشناسی دین ، هرمنوتیک ، الهیات کیهانی ، نمادشناسی عدد هفت"