داستان گویی در کتب مقدس: بررسی مرز ایثار و خودخواهی

آیا نوع دوستی و خودخواهی دو قطب متضادند یا می توانند درون بازپیکربندی خود همگرا شوند؟ این مقاله با نقد خود اتمیستیک اقتصاد نئوکلاسیک و ارائه مدلی سیال، رابطه ای و روایت محور از هویت، نشان می دهد که دوگانگی خودخواهی و دیگری مداری فرو می ریزد. تکیه بر دو منبع شواهد مکمل—روایت های مقدس یهودی-مسیحی و اسلامی و یک آزمایش رفتاری در ایران—نشان می دهد که درک مردم از منفعتشان، به تعریفشان از «خود» وابسته است. فرمان «همسایه ات را چون خویشتن خویش دوست بدار» و تمثیل سامری نیکوکار، الگوی گسترش افقی خود به سوی غریبان و حتی دشمنان را ارائه می دهند. مفهوم قرآنی ایثار، که در میزبان انصاری متجلی است، الگوی بازتعریف عمودی خود در هویتی روحانی و فراتر از نیاز مادی است. این الگوها در آزمایشی با ۲۵۲ ایرانی تایید شدند: برجسته سازی هویت والدینی، حمایت از پذیرش پناهندگان را ۱۲/۵ درصد و برجسته سازی هویت ملی، این حمایت را ۳۱/۲ درصد افزایش داد—اما تنها هنگامی که چارچوب پرسش با آن هویت همخوانی داشت. این یافته ها ثابت می کنند که منفعت خواهی صفتی ثابت، بلکه بروزی وابسته به زمینه از هویت گروهی برجسته است. مقاله نتیجه می گیرد که نوع دوستی و خودخواهی دو روی یک پدیده اند: خود گسترش یافته یا بازتعریف شده، با پیامدهایی عمیق برای اقتصاد رفتاری، روان شناسی سیاسی و اخلاق مهاجرت.

کلیدواژه ها:

نوع دوستی ، خودخواهی ، خود سیال ، برجستگی هویتی ، ایثار ، سامری نیکوکار ، اخلاق روایی