تحلیل تطبیقی کارکردهای اخلاقی-معنابخش آموزه های اخروی در یهودیت، مسیحیت و اسلام»

مرگ، فقدان، رنج و ابتلاء از مسائل بنیادی اند که در سنت های دینی با معنای زندگی، عدالت، مسئولیت اخلاقی و رابطه انسان با خدا پیوند دارند. این پژوهش توصیفی تحلیلی و تطبیقی، کارکردهای معنابخش آموزه های مرگ، حیات پس از مرگ، ابتلاء، داوری، پاداش و کیفر را در یهودیت، مسیحیت و اسلام (بر پایه کتاب مقدس، قرآن کریم و تفاسیر) بررسی می کند. یافته ها نشان می دهد در هر سه سنت، مرگ فراتر از رخدادی زیستی و پیوندخورده با مسئولیت، امید و سرنوشت نهایی انسان است؛ هرچند تلقی از رستاخیز، داوری و نسبت دنیا و آخرت متفاوت است. در یهودیت، تنوع تاریخی تلقی از مرگ و برجستگی عهد، شریعت و عدالت این جهانی اهمیت دارد؛ در مسیحیت، حیات جاودان با رسالت عیسی مسیح پیوند می یابد؛ و در اسلام، مرگ در افق بازگشت به خدا، برزخ، حسابرسی، رحمت و توبه فهم می شود. پژوهش تاکید دارد که رنج و ابتلاء لزوما کیفر قطعی گناه نیست و خوانش مسئولانه آن ها مستلزم همدلی، درمان جویی و عدالت خواهی است. آموزه های داوری و کیفر نیز افزون بر هشدار اخلاقی، با رحمت، توبه و مسئولیت نسبت به دیگری پیوند دارند. نوآوری مقاله در تحلیل پیوسته این شبکه مفهومی و تفکیک سه سطح متن مقدس، تفسیر دینی و تحلیل کارکردی است.

کلیدواژه ها:

مرگ ، آخرت ، داوری ، کارکرد ، یهودیت ، مسیحیت ، اسلام