بررسی تاثیر سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی در شناسایی الگوهای پول شویی دیجیتال با نقش میانجی قابلیت اعتماد الگوریتمی

گسترش سامانه های مالی دیجیتال و افزایش حجم تراکنش های برخط، زمینه شکل گیری الگوهای پیچیده و شبکه ای پول شویی دیجیتال را فراهم کرده بود؛ به گونه ای که روش های سنتی نظارت مالی توانایی کافی برای شناسایی این الگوها را نداشتند. در این میان، سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی به عنوان راهکاری نوین برای تحلیل داده های حجیم مالی و کشف رفتارهای مشکوک مطرح شده بودند، اما اثربخشی آن ها به میزان پذیرش و قابلیت اعتماد الگوریتمی نیز وابسته بود. هدف این پژوهش بررسی تاثیر سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی در شناسایی الگوهای پول شویی دیجیتال با نقش میانجی قابلیت اعتماد الگوریتمی بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش در زمره تحقیقات کمی و توصیفی–پیمایشی قرار داشت. جامعه آماری شامل کارشناسان و متخصصان حوزه فناوری اطلاعات بانکی بود و نمونه آماری به صورت تمام شماری انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه محقق ساخته بود. یافته های پژوهش نشان داد سامانه های مبتنی بر هوش مصنوعی تاثیر مثبت و معناداری بر شناسایی الگوهای پول شویی دیجیتال داشتند و قابلیت اعتماد الگوریتمی نقش میانجی معناداری در تقویت این رابطه ایفا کرد. همچنین نتایج نشان داد که افزایش شفافیت و قابلیت توضیح پذیری الگوریتم ها موجب ارتقای اثربخشی این سامانه ها در محیط های بانکی شد. در نهایت، نتیجه گیری پژوهش بیانگر آن بود که موفقیت سامانه های هوش مصنوعی در حوزه مبارزه با پول شویی صرفا به توان فنی محدود نمی شد و نیازمند تقویت اعتماد نهادی و الگوریتمی بود.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، پول شویی دیجیتال ، قابلیت اعتماد الگوریتمی ، بانکداری هوشمند ، نظام های نظارتی مالی